Pearl Jam Biografie

Seattle 1983, Stone Gossard is zojuist toegevoegd aan de jonge band Green River. Hij en overige bandleden hadden al een aantal schoolbandjes afgewerkt en waren klaar om Seattle te veroveren met hun unieke mix van jaren 60 punk en jaren 70 hardrock. De 17-jarige Stone Gossard zou meteen belangrijk worden voor deze band, hij schreef veruit de meeste riffs op het eerste album van de band. Vier jaar en drie korte albums later begon de band uit elkaar te vallen in een punkkamp met Mark Arm en Steve Turner en een meer hardrock kamp waarin naast Stone Gossard ook Jeff Ament zich bevond. De band leek niet meer verenigbaar en ging dan ook uit elkaar. Het zou de eerste grunge band worden juist door deze mix van punk en hardrock, tevens heeft het locale succes van de band mede bijgedragen aan de oprichting van het legendarische Sub Pop records dat met het tweede Green River album zijn eerste band contracteerde en voor het eerst een plaat uitbrachten. Mark Arm en Steve Turner gingen verder werken aan de punk/garage sound die zij zo graag wilde horen met de band Mudhoney. Stone Gossard en Jeff Ament besloten hun samenwerking te verlengen door een nieuwe band op te richten. Nog geen jaar later hadden ze een nieuw platen contract met een nieuwe band. Andrew Wood werd hun nieuwe zanger in een band die Mother Love Bone genoemd zou worden. Ook in deze band schreef Stone Gossard de meeste songs, ditmaal waren de hardrock invloeden uit de jaren zeventig veel beter hoorbaar. Stone Gossard ontwikkelde een eigen stijl van melodieuze en funky riffs waarmee hij bekend kwam te staan als ‘the riffmeister’. Het was de flamboyante Andrew Wood die hem die naam gaf. Diezelfde Andrew Wood bepaalde met zijn piano ballades en grote gebaren het imago van de band. Het was Andrew Wood die geloofde dat deze band de grootste en meest belangrijkste band allertijde zou worden. Dit alles kon niet verhullen dat diezelfde Andrew Wood ook worstelde met zijn heroïne verslaving. De band bestond nog geen twee jaar toen Andrew Wood overleed aan een overdosis nog geen twee weken voordat het debuutalbum van Mother Love Bone in de winkels zou liggen in een wereld die veroverd moest worden.

Jeff Ament en Stone Gossard waren kapot van dit verlies. Jeff Ament wilde eventjes niks meer met muziek te maken hebben. Stone Gossard verdween van de radar en kon enkel doen waar hij het beste in was, en dat was het creëren van riffs. Ongeveer een half jaar na deze verschrikkelijk gebeurtenis besloot Stone Gossard zijn maatje op te bellen en te vertellen dat hij weer wat riffs en songs klaar had die hij graag met Jeff Ament wilde proberen. Jeff Ament ging hiermee akkoord en stelde voor Mike McCready mee te nemen. Beide waren inmiddels bekend met de bluesy stijl van McCready en het was snel duidelijk dat er veel potentie zat in dit drietal. Drummer Matt Cameron werd gevraagd een demo op te nemen met dit drietal. Matt Cameron was drummer in Soundgarden en stond op het punt nationaal door te breken. De demo werd opgenomen en bestond uit een tiental instrumentale nummers en was gemaakt om uit te delen aan drummers en zangers die nu zeer gevraagd waren door dit drietal. De demo tape werd onder meer gestuurd naar ex-Red Hot Chili Peppers drummer Jack Irons. Jack Irons zat net in een nieuwe band genaamd ‘Eleven’ en wees de drumkit af maar hij kende wel een zanger. Deze zanger was Eddie Vedder en was een vriend van Jack Irons. Eddie Vedder was een high-school drop-out die probeerde een carrière in de muziek van de grond te krijgen in zijn woonplaats San Diego, om geld te verdienen vulde hij zijn dagen met hard werk in benzinepompen en de horeca. In het weekend kon hij surfen en kon hij luisteren naar muziek, ditmaal was dat de demo tape, als in een roes zong hij drie van deze instrumentale nummers in. Hij stuurde deze tape terug naar Seattle, niet heel veel later hing Jeff Ament aan de lijn met de vraag of hij het eerste vliegtuig naar Seattle kon nemen om daar met drietal te repeteren op het nieuwe materiaal. Inmiddels was de drummer Dave Krusen toegevoegd aan het drietal en was de bezetting bekend. Eddie Vedder was nog geen week in Seattle en de band mocht zijn eerste optreden geven in een kleine club te Seattle om op de volgende dag de studio in te duiken om hun eerste demo op te nemen. De meeste songs die Stone Gossard nog geen paar maanden geleden geschreven had waren door de toegevoegde teksten van Eddie Vedder nu complete songs geworden. Eddie Vedder werd gevraagd om in Seattle te wonen om vanuit daar verder te bouwen aan de nieuwe band die vooralsnog de naam ‘Mookie Blaylock’ mee kreeg. Terwijl Eddie Vedder zich voor zijn vertrek aan het klaarmaken was in San Diego. Werden Jeff Ament en Stone Gossard benaderd door Soundgarden zanger Chris Cornell, deze had enkele songs geschreven ter nagedachtenis aan zijn huisgenoot en goede vriend Andrew Wood. Al snel was het duidelijk dat het niet bij deze twee songs zou blijven. Een heel album werd opgenomen met Ament, Gossard, Cameron, Cornell, McCready en wat achtergrond zang van de nog onervaren Eddie Vedder. Het album kreeg de naam ‘Temple of the Dog’ en zou in de lente van 1991 uitgebracht worden. Kort na deze opnames was ook ‘Mookie Blaylock’ klaar om de studio in te duiken. In Februari 1991 werden er 2 weken geboekt en werd het debuut album opgenomen. Deze plaat zou uitgebracht worden bij Epic Records, een oplettende medewerken had Stone Gossard in de gaten gehouden en was er erg snel bij toen hij weer een nieuwe band bij elkaar had. Niet lang na de opnames was het duidelijk dat er een nieuwe naam voor de band gezocht moest worden, het werd ‘Pearl Jam’. Op ongeveer hetzelfde moment stapte Dave Krusen uit de band om verschillende redenen, op de al geplande concerten werd hij tijdelijk vervangen door Matt Chamberlain alvorens hij definitief vervangen werd door Dave Abbruzzese. Deze was nog maar net aan boord of het debuutalbum ‘Ten’ kreeg zijn nationale release in augustus 1991. Ter promotie van dit album deed het een korte tournee door het hele land om zich daarna te melden als voorprogramma voor de ‘Red Hot Chili Peppers’. Een band die ook meedeed aan deze tour was ‘Nirvana’, deze band kwam ook uit Seattle en stond op het punt om explosief door te breken met het in september 1991 uitgebrachte ‘Nevermind’. Vanaf nu zou het snel gaan met Pearl Jam. De eerste maanden van 1992 zou de band een clubtour doen in zowel Europa, waar het meerdere malen Nederland mocht aandoen, alsmede de VS. Maar pas in de zomer van 1992 werd het duidelijk hoe het album ‘Ten’ aansloeg bij een nieuwe generatie toen massa’s mensen afkwamen op de festivalshows van Pearl Jam in Europa en later de Vs. Pinkpop 1992 zou de grote doorbraak worden voor de band in Nederland, nog steeds wordt dit optreden gezien als beste ooit op het festival. Met Nirvana’s ‘Nevermind’ en Pearl Jam’s ‘Ten’ aan de top van de hitlijsten overal ter wereld was een heuse ‘grunge’ hype ontstaan. Seattle bands als Soundgarden, Alice in Chains, Mudhoney en Screaming Trees braken door naar het grotere publiek. Ook de platen van ‘Temple of the Dog’ en ‘Mother Love Bone’ waren terug te vinden in de hitlijsten.

Nu zowel Europa alsmede de VS aan hun voeten lagen was het tijd voor een nieuw album. Twee jaar nadat ‘Ten’ was opgenomen is het alweer tijd voor een opvolger. De eerste maanden van 1993 werden hieraan besteed. Dit album moest in het najaar uitkomen en zou de titel ‘Vs’ meekrijgen. Een korte tour door europa in de zomer van 1993 bracht de band tweemaal naar een uitverkocht Ahoy, Rotterdam alsmede een surprise optreden in Paradiso, Amsterdam. Toen het album uitkwam stond het direct bovenaan de hitlijsten en verkocht bijna 1 miljoen exemplaren in 1 week in de VS alleen al. De band besloot het album te toeren in kleine zalen verspreid door de VS. Overal waar Pearl Jam kwam waren de zalen uitverkocht en stonden massa’s mensen buiten om binnen te komen. Het was op deze tour dat Pearl Jam de grootste en meest populaire band was ter wereld. Elke band zou juichen bij dit succes, maar Eddie Vedder had het zwaar met zijn nieuwe rol als stem van een nieuwe generatie. Als je de optredens uit deze tijd terug bekijkt zie je een haast katonische Vedder staan, het lijkt alsof hij er niet helemaal bij is. Het optreden van de MTV video awards 1993 is hier een goed voorbeeld van. Maar ‘the show must go on’, Pearl Jam ging ook de eerste maanden van 1994 op tournee VS. te promoten. De shows werden steeds drukker en heftiger, op de Dissident Singles staan een volledige opname van een concert uit deze tijd. Vedder was echter niet de enige die moeite had met de status van rockster. Nirvana’s Kurt Cobain kreeg hetzelfde op zich af en kon hier minder mee om gaan, na een lange tijd van drugsgebruik en een enkele overdosis pleegde hij zelfmoord in begin april 1994. Alles in Seattle zou nu veranderen, de hype was over zijn hoogtepunt heen na het overlijden van de persoon die de ‘Seattle-sound’ het meest explosief naar de mainstream bracht. Tijdens de VS. tour dook Pearl Jam af en toe de studio in om te werken aan de opvolger van VS. In de zomer van 1994 werd een uitverkochte zomertournee geannuleerd. De onofficiële reden was dat de band na bijna 3 jaar constant op tournee geweest te zijn gewoon uitgeput was. De officiële reden was dat de band concert organisator ticketmaster aanklaagde omdat deze zijn monopolie positie zou misbruiken. De zomer werd nu gebruikt om dingen uit te spreken, om adem te komen en de laatste plaat af te maken. Drummer Dave Abbruzzese werd om persoonlijke redenen ontslagen uit de band. Jack Irons accepteerde nu wel het aanbod om op de drumkit plaats te nemen. De nieuwe plaat kwam in het najaar uit, ‘Vitalogy’ kwam vrijwel overal ter wereld op nummer 1 binnen. Maar de plaat was wel even wennen voor al die miljoenen fans, het was niet zo toegankelijk als Ten en VS. Veel van de songs gingen over de problemen die Vedder op dat moment had met het leven van een rockster. Daarnaast stonden er enkele instrumentale nummers die ertoe bijdroegen dat de plaat een grote scheiding teweeg brachten bij de Pearl Jam fans. Nu waren en fans die de rest van hun leven Ten als het beste album allertijden gingen noemen en er waren fans die met de band mee wilden en konden groeien. Met Jack Irons aan boord besloot Pearl Jam in 1995 te touren in Azië en Australië. De taferelen die de band daar tegen kwam oversteeg die van een jaar eerder in de VS. Vooral in Australië bleek de band ongekend populair, er werden voetbalstadions uitverkocht en zelfs dat was meestal niet genoeg. In de zomer van 1995 werd opnieuw de VS aangedaan, maar niet zonder problemen. Pearl Jam stond er nu alleen voor, de rechtzaak tegen Ticketmaster was bezig dus moest de band alle zalen zelf boeken en ook de ticketverkoop alleen afhandelen. Ondanks het chaotische karakter van deze tour speelde de band er enkele van zijn beste shows ooit. Uitermate relaxed werden er nieuwe nummers getest en oude in een nieuw jasje gestoken, later werd bekend dat deze en de vorige tour de band op een keerpunt bracht en dat het Jack Irons was die met zijn inbreng de band tot rust kon brengen. 1995 was tevens het jaar dat er wat meer muzikale uitstapjes gemaakt konden worden, was het eerder alleen Stone geweest die er een band op na hield ‘Brad’ ook Mike bracht nu een album uit met een andere band ‘Mad Season’.Op de plaat van Mad Season, waar ook Mark Lanegan en Layne Staley op te horen waren, leek Mike vergoed af te rekenen met zijn drugs problemen. Daarnaast was Pearl Jam ook te horen als begeleidingsband van Neil Young op diens ‘Mirrorball’. Dit laatste album kreeg een Neil Young / Pearl Jam tournee waarbij de band zijn opwachting maakte op Pukkelpop.

De nieuwe manier van werken beviel de band zo goed de band in 1996 direct de studio indook om de opvolger van ‘Vitalogy’ op te nemen. Hier was tijdens de 1995 tour ook al aan gewerkt, en manier van werken die na dit album losgelaten werd. In het najaar van 1996 zag ‘No Code’ het levenslicht. De plaat was zeer divers en experimenteel. Er stonden punk songs op, knalharde rocksongs maar ook bluesy ballads en waren er zelfs wat oosterse ritmes te horen. Als Vitalogy nog niet genoeg was geweest voor de fans werden deze met No Code nogmaals op de proef gesteld. Mogelijk was deze plaat nog minder toegankelijk en ontbraken er die harde rockers die de meeste fans zou graag wilde horen. Daarnaast waren er steeds minder fans die begrip hadden voor de rechtzaak tegen Ticketmaster en gewoon hun band wilde zien rocken. Geleerd van eerdere ervaringen ging de band in 1996 opnieuw toeren in de VS zonder ticketmaster, deze tour verliep zonder problemen. Daarna was de beurt aan Europa om hun helden weer te begroeten, op 5 November 1996 speelde Pearl Jam in Amsterdam. Het volgende jaar nam de band even een stapje terug na 6 jaar op de planken gestaan te hebben was het tijd voor een korte adempauze. In 1997 bracht Stone zijn tweede album met Brad uit en ondernam hij een lange tour door de VS. Ook Jeff bracht zijn eerste album zonder Pearl Jam uit samen met zijn band ‘Three Fish’. Beide lieten een ander geluid horen dan we van deze mannen gewend waren, ‘Brad’ waren soulvolle rocksongs afgewisseld met rustige piano ballads. Bij ‘Three Fish’ liet Jeff zich inspireren door oosterse mystieken en instrumenten. Maar de laatste maanden van 97 werden besteed op een nieuwe plaat op te nemen. Dit keer zou het anders gaan, complete songs werden ingebracht en voor het eerst schreven Stone en Jeff ook teksten voor nieuwe songs. Het proces verliep relaxed, wat tevens te zien is op de DVD ‘Single Video Theory’, en de plaat werd begin 1998 al uitgebracht. ‘Yield’ was een plaat waar er meer plaats was voor harde rockers dan op de vorige plaat, daarnaast was hij een stuk makkelijker te verteren en zouden enkele songs uitgroeien tot live hits. Om het album te promoten ging de band eerst  toeren in Australië en Nieuw-Zeeland, tijdens deze tournee kreeg Jack Irons gezondheids problemen en besloot hij uit de band te gaan. Irons zou de Australische tour afmaken en daarna zou Matt Cameron aantreden. Matt Cameron was jarenlang de drummer van Soundgarden maar toen deze uit elkaar ging hoefde hij niet lang na te denken om het aanbod van zijn ouwe vrienden te accepteren. Matt was ook al te horen op de eerste Stone Gossard demo’s en Temple of the Dog. In de zomer van 1998 begon de band aan een zeer grote tournee langs alle grote steden in de VS. Met hulp van ticketmaster werd de tour een succes, iets wat het eerste live-album van de band ‘live on 2 legs’ moest duidelijk maken. De band was in topvorm. Tevreden over de huidige situatie nam Pearl Jam er in 1999 weer een jaartje tussenuit. ‘Three Fish’ bracht zijn tweede album uit, en Mike startte een nieuw project genaamd ‘the Rockfords’.  

Het nieuwe millennium wilde Pearl Jam afrekenen met het verleden en een succesvolle tournee lanceren. De fanbase had inmiddels grote vormen aangenomen, elke stap die de band deed werd gevolgd door de grote kerngroep van fans. Lang werd er gewerkt aan ‘Binaural’ een nieuwe sound, een nieuwe drummer en een nieuwe producer voerden de druk hoog op. Eddie Vedder kreeg last van een writer’s block en Mike McCready viel in oude gewoontes; drugs. Met het nieuwe album af begon Pearl Jam aan een tournee die de grootste uit hun bestaan zou moeten worden. De plaat was een zware bevalling geweest en het bepalen van nummers die erop moesten was niet veel makkelijker. Moe van de studio begon Pearl Jam in 2000 aan uitgebreide tournee langs Europa en de VS, alles was erop gericht dit een succes te maken. Een DVD tour registratie stond gepland (‘touring band 2000’) en voor het eerst in de geschiedenis zou een band al zijn shows ook als live bootleg uitbrengen. De bootlegs series zouden een groot succes worden. Alles leek te kloppen tot 30 juni 2000. Pearl Jam speelde als hoofdact op het Roskilde festival. Regen, modder een kolkende menigte en een slecht gecoördineerde beveiliging maakte dit een gebeurtenis die voor alle betrokken een zwarte dag genoemd zou worden. Op deze dag zouden 9 fans worden doodgedrukt voor de ogen van de band. Kapot door deze gebeurtenis zegde de band de overige concerten van de EU tour af, waaronder Werchter en Rotterdam. Na deze dag zou alles veranderen op de beveiliging van festivals en grote rockshows. Ook voor de band zou er veel veranderen, een zware en emotionele tweede helft van de 2000 tour volgde. Gesteund door  vele fans kon deze tour afgerond worden. Aangeslagen door het zwaarste jaar uit hun loopbaan besloot de band wederom een adempauze in te lassen. Een lange tijd hoorden we niks van de band. Uiteraard waren er de haast normaal geworden muzikale uitstapjes, zo bracht Matt Cameron zijn derde album uit met ‘Wellwater Conspiracy’ en was het Stone Gossard die met ‘Bayleaf’ de eerste zou zijn met een soloalbum. Eddie Vedder vertrok naar Nieuw-Zeeland om te kunnen surfen en wat optredens te doen met Neil Finn. En zo voltrok zich een rustig Pearl Jam jaar, pas in de herfst van 2001 gaf de band enkele akoestische benefit optredens. Het leek erop dat Pearl Jam zich ook in 2002 rustig ging houden, al werd er achter de schermen wel gewerkt aan een opvolger van ‘Binaural’. Zowel ‘Brad’ als ‘the Rockfords’ brachten nieuw materiaal uit in 2002. November 2002 werd het zevende album van Pearl Jam uitgebracht, ‘Riot Act’. De plaat laat een volwassen band horen die wat gas terug neemt en terug kijkt op de verlopen tijd. De teksten zijn erg divers, zo wordt er niet alleen direct over het roskilde drama gezongen maar ook over het politieke klimaat van de VS en de rest van de wereld. Het geluid van ‘Ten’ of ‘Vs’ leek nu voorgoed verdwenen en daarmee de weg naar het mainstream publiek. Maar daar had de harde kern van Pearl Jam weinig mee te maken, gesteund door internet waar er veel fansites zouden ontstaan werd er heftig gediscussieerd welke bootleg van de ‘Riot Act 2003’ tour nou het beste was. Europa werd op deze tour overgeslagen, er werd gekozen voor Australië, Japan en de VS. De fans in Europa moesten het doen met de live-DVD ‘live at the Garden’ en de officiële bootlegs. Na ‘Riot Act’ liep het platencontract met Epic/Sony af, maar niet voordat de uitstekende verzamelaar ‘Lost Dogs’ uitgebracht werd. Op dit dubbelalbum opende Pearl Jam de kluizen en werd er een selectie gemaakt van nog nooit eerder gehoorde nummers, b-kantjes en tracks die voorheen enkel als fanclubsingle zijn uitgebracht. 2003 was het jaar dat Pearl Jam nodig had om weer vertrouwen te krijgen, de tour was succesvol en zonder problemen verlopen. De bootlegs waren wederom een succes, en de band kon zonder platencontract beginnen aan een nieuw begin.

En dat moest beginnen met een nieuwe president van de VS. Pearl Jam sloot zich aan bij de ‘Vote for Change 2004’ tour, een uitgebreid gezelschap muzikanten dat concerten zou geven in enkele staten. Deze tour was vrijwel het enige wapenfeit van Pearl Jam 2004. Aan het eind van dit jaar zou tevens het verzamelalbum ‘Rearviewmirror: Greatest Hits’ op de markt verschijnen waarop enkele non-album tracks werden toegevoegd aan de meest bekende songs van de band, een perfecte introductie. Voor het eerst in het bestaan van de band was het vrij om te doen wat het wilde. De band wilde vooral een plaat maken waar ze trots op waren, en er werd dan ook besloten zich lang op te sluiten in de studio. De grootste deel van het jaar 2005 werd dan ook besteed aan het schrijven van nieuwe nummers en deze zo goed mogelijk op de plaat te zetten. Ze hadden immers alle tijd van de wereld, nergens was er een platenbaas te horen die de band vroeg of ze die plaat eens af wilden maken. Mogelijk was de band een beetje moe van al die tijd in de studio en besloot het toch maar weer wat te gaan toeren, gewoon voor de lol ze hoefden immers geen nieuwe plaat te promoten. Er werd een uiterst succesvolle tour geboekt in de VS en Canada waar de band veel oud materiaal liet horen maar verassend ook enkele ‘Lost Dogs’ songs op de setlist zetten. Voor het eerst in de geschiedenis van de band deed de band ook Zuid-Amerika aan. De Latijnse fans hadden erg lang op deze dag gewacht, zo was er zelfs een petitie gestart om de band te overtuigen. Al snel werd duidelijk dat Pearl Jam heel erg populair is in Zuid-Amerika, concerthallen waren snel uitverkocht en soms moest de band optreden in voetbalstadions. Wederom waren er de bootlegs die de rest van de wereld getuige konden maken van al dat aan de andere kant van wereld gebeurde. Na deze tour werd er vrijwel direct weer de studio ingedoken om de laatste hand te leggen aan het nieuwe album. Begin 2006 leek het dan zo ver, het was een zware bevalling maar de nieuwe plaat zou uitgebracht en getoerd gaan worden. J-Records werd het nieuwe label, wat ironisch genoeg nog geen paar maanden later werd overgenomen door Sony/BMG, voor het eerst sinds lange tijd besloot de band het album te gaan promoten. Er werden zelfs weer enkele videoclips gemaakt, er werden radio- en televisie optredens verzorgd, de eerste single ‘Worldwide Suicide’ zou zelfs doorstoten tot nummer 1 in de Amerikaanse hitlijsten. Het album werd ongeveer een maand later uitgebracht, het album kreeg de toepasselijke titel ‘Pearl Jam’. Al wordt het door de fans vaak ‘avocado’ genoemd. Een wereldtour bracht de band niet alleen naar de VS en Australië, Europa werd ditmaal niet overgeslagen. Een uitzinnig Gelredome was getuigen van de terugkeer van de band op Nederlandse bodem. De Belgische fans zagen hun droom dan eindelijk uitkomen, de band speelde in een uitverkocht sportpaleis het eerste concert in België, eerdere shows op Werchter werden tweemaal afgelast. Nu nog genieten vele fans uit de lage landen na van deze concerten, wederom met behulp van de officiële bootlegs. Ook van deze tour werd er een DVD uitgebracht ‘Immagine in cornice’. En alsof dat nog niet genoeg was keerde de band nog geen jaar later terug om in de zomer van 2007 wederom een korte Europese tour te doen. Zo speelde de band voor het eerst sinds het roskilde drama weer in Denemarken, en werd er op een zonovergoten goffertpark een waanzinnige show neergezet. De pers jubelde bij deze showcase van Rock N’Roll. Ook Werchter mocht zijn helden dan eindelijk begroeten, de Belgische festivalgangers werden getrakteerd op stevige set. Deze show toonde aan dat Pearl Jam zelfs met stemproblemen van Eddie Vedder nog altijd een band was om rekening mee te houden, vooral op het podium. De rest van 2007 leek zich rustig te voltrekken totdat daar opeens het solodebuut van Eddie Vedder in de winkels lag. ‘Into the Wild’ was de soundtrack voor de gelijknamige film van Sean Penn. Het album waarop Vedder alle instrumenten bespeelde liet een ander geluid horen en kon rekenen op lovende kritieken. Er zou zelfs een solotournee volgen door de VS in 2008. In 2008 werd wederom een zomertour geboekt, ditmaal werd de VS getrakteerd op enkele shows. In tegenstelling tot de 2007 shows werden van deze tour wel officiële bootlegs uitgebracht. Daarnaast liet de band een verpletterende indruk achter tijdens de VH1 rock honours ‘The Who’. En waren er zelfs enkele reünie optreden van het inmiddels legendarische ‘Green River’. Ook dit jaar waren er weer de gebruikelijke muzikale uitstapjes, Matt richtte een jazz/rock combo op en Jeff bracht zijn eerste soloalbum uit getiteld ‘Tone’. Ook Stone zou komen met een soloplaat, zijn tweede.

Op dit moment zit Pearl jam weer in de studio om samen met producer Brendan O’Brien te werken aan het negende album. Verwacht wordt toch wel dat deze in 2009 uitgebracht gaat worden, hopelijk wordt er dan weer een tournee gepland en kunnen we onze helden weer begroeten. Tegen die tijd ligt er waarschijnlijk een heruitgebrachte versie van ‘Ten’ in de winkels en kan iedereen zich weer inleven hoe deze band ooit klonk en waarom het de wereld veroverden. Voor iedereen die zich liet veroveren en meegroeide met de band beloven er weer mooie tijden aan te komen. Keep on rockin!