02/12/92 - Melkweg: Amsterdam, Holland [70m]
attendance: 500
set: Wash, Once, Even Flow, State of Love and Trust, Alive, Black, Deep, Jeremy, Why Go, Bad Mouth improv/Porch
encore: I've Got a Feeling
notes: The stage diving at this show is out of control, with Ed asking, "So who taught this guy to stage dive feet first?" and "Is this the stage diving Olympics or something?" He lifts Mike atop his shoulders during 'Alive.' After 'Deep,' Ed asks for Chris Cornell to come out onstage (he doesn't). The improv is based on a few lines from the beginning of Fugazi's 'Bad Mouth':

You can't be what you were
So you better start being just what you are
You can't be what you were
Time is now and it's running out

 On the final notes of 'Porch,' Ed falls into the crowd and, in an unusual move, Jeff jumps into the pit! Ed helps Dave out on drums toward the end of 'I've Got a Feeling,' which is an incredibly cool, extended (more than 10 minutes!) version. Part of this super show was broadcast on radio.

Verzamelde recensies:

Zeldzame emotionele diepgang bij Pearl Jam uit Seattle; Vedder duikt het publiek in.

tekst: Jan Vollaard, NRC Handelsblad 14-2-1992

Zanger Eddie Vedder dacht dat hij bij de Olympische Spelen voor stagediven verzeild was geraakt. De roem was het tot voor kort volstrekt onbekende Pearl Jam vooruit gesneld en het Nederlandse podiumdebuut in de Amsterdamse Melkweg was ruim van tevoren uitverkocht. De waaghalzen die in volle vaart van het podium sprongen, werden letterlijk op handen gedragen. Vedder keek het aan met een duivelse glimlach, want zoveel enthousiasme had hij bij deze eerste kennismaking niet verwacht. De rockgroep Pearl Jam komt uit Seattle, de geboorteplaats van Jimi Hendrix en de thuisbasis van de onlangs op grote schaal doorgebroken noise-rockers Nirvana. Beide groepen maken deel uit van een bloeiende scene, waarin de Amerikaanse gitaarunderground en meer traditionele vormen van hardrock elkaar ontmoeten. Het onafhankelijke platenlabel Sub Pop fungeert als katalysator en behalve Nirvana lieten ook plaatselijke beroemdheden als Mudhoney en Soundgarden er hun eerste platen verschijnen. De leden van Pearl Jam troffen elkaar bij een gelegenheidsproject, waarna het verbluffend mooie debuutalbum Ten binnen enkele weken uit de startblokken kwam. De muziek leunt sterk op traditionele blues- en rockpatronen, maar onderscheidt zich van de doorsnee vanwege de sterke melodieen en een in de hedendaagse rockmuziek zeldzame emotionele diepgang. Vedder is een natuurtalent, met de ware bezieling van iemand die meent wat hij zingt. Zijn hartekreet "I'm still alive!" is niet aan dovemansoren besteed, want hij haalde er de Nederlandse hitparade mee. Pearl Jam trekt dan ook een gemelleerd publiek, waarin ruige hardrockers en frisse scholieren broederlijk naast elkaar staan om de stagedivers op te vangen. Een ander facet van de aantrekkingskracht van deze gedoodverfde rocksensatie, is Eddie Vedders vermogen om razendsnel van gedaante te wisselen. Hij begon zijn optreden in het tenue van een typische Amerikaanse beatnik, met hoofddoek en flodderige leren jas. In het omfloerste openingsnummer leek hij vastbesloten om de geest van de introverte liedjeszanger Tim Buckley uit de fles te roepen. Terwijl de band het tempo verhoogde, gooide hij de lange haren los en veranderde hij op slag in een energieke, bijna manische volksmenner. Terwijl het geluidsvolume gedempt bleef, raasde hij als een tornado over het podium en liet hij zich, na een angstaanjagende sprong van de balustrade, over de handen van het publiek meevoeren. Hij leek niet te stoppen, totdat zijn stem het begaf en hij, nota bene in een onverwacht Beatles-nummer, nog een laatste keer de zaal in dook. Hier stond een groep met een bewonderenswaardige inzet en muzikaliteit, die het in zich heeft om een belangrijke factor in de popmuziek van de komende jaren te worden.