attendance: 9,500
support act: Tribe After Tribe
set: Release, Why Go, Deep, Jeremy, Rearviewmirror, Elderly Woman, Glorified G, Daughter/(WMA), Garden, Go, Animal, Alive, Black, Porch/(Tearing), improv, Once, Fuckin' Up, Leash
enc 1: Sonic Reducer, Rockin' in the Free World, State of Love and Trust
enc 2: Indifference
notes: PJ has a few problems adjusting to the size of this venue. Ed introduces 'Go' as "... a song you can sing to your own body ..." and he calls it "Don't Go Out On Me." Ed requests the lights be turned on and left on for 'Alive' ("Hey, we'd like to be able to see these people"). Great show!
Verzamelde recensies:
Pearl Jam houdt de rock in leven
tekst: Jerry Goosens, Het Parool, 19-7-1993
Grunge-rock is een etiket dat nog steeds te pas en te onpas wordt gebruikt voor alles wat uit Seattle komt en gitaar speelt. Van Soundgardens neanderthaler-metal tot de onversneden punk van Nirvana: het komt uit Seattle en dus is het grunge. Ook Pearl Jam, die op de golven van de Seattle-rage boven kwam drijven, wordt tot op de dag van vandaag onder het grunge-vaandel geplaatst, hoewel de band rond zanger Eddie Vedder eigenlijk niets meer is dan een vrij traditionele rockgroep. Het geluid van de jaren zeventig is vrijwel onversneden terug te horen op Ten, het debuut-album, waarvan inmiddels zo'n vijf miljoen exemplaren zijn verkocht. Tot voor kort leek de harde, Amerikaanse rock zijn beste tijd te hebben gehad. Het genre ging ten onder aan oeverloze cliches en holle frasen. Honderden kapsalon-macho's met een zorgvuldig gecultiveerd drankprobleem en een Conan de Barbaar-fixatie gingen (en gaan) zich op MTV te buiten aan een soort voorgeprogrammeerde rebellie, volstrekt ongevaarlijk en betekenisloos. Jonge rappers en house-muzikanten verklaarden dan ook met smalend genoegen dat rock dood was. Dat de crematie nog even kan uitblijven, is te danken aan groepen als Pearl Jam. In Ahoy bewees de band vrijdagavond dat rock nog steeds een levende en soms zelfs ontroerende vorm van popmuziek kan zijn. Even na negenen verscheen het vijftal op het Rotterdamse podium, dat zonder de gebruikelijke laser-lichtshow en andere theatrale elementen behoorlijk kaal was gehouden. Alhoewel het geluid behoorlijk rommelig was, maakte vooral Eddie Vedder van meet af aan indruk. De kleine, melancholieke zanger stond een groot deel van het concert met gebogen hoofd, gezicht verscholen achter een bos haar, achter zijn microfoon. Dat hij desondanks de aandacht gevangen wist te houden, lag aan zijn expressieve lichaamsmimiek, maar vooral aan zijn gloedvolle, donkere stem, die tijdens aangrijpende nummers als Jeremy niemand onberoerd liet.
Tijdens de hit Alive werden de zaallichten aangezet, waardoor de band op effectieve wijze de illusie van eenheid met het publiek suggereerde. Liefdespaartjes klampten zich euforisch aan elkaar vast, terwijl alleenstaande jongens zich met gesloten ogen en brede armgebaren een moment Eddie Vedder zelf waanden. De toegift Sonic Reducer van de Dead Boys zorgde ten slotte voor een ontlading van de opgebouwde spanning en emoties.
Pearl Jam weet geen weg met sporthal
tekst: Jan Vollaard, NRC Handelsblad, 19-7-1993
Om af te koelen van twee uitverkochte avonden in sportpaleis Ahoy, speelt Pearl Jam morgen een "geheim" concert in de Amsterdamse poptempel Paradiso. De rockgroep uit Seattle is het clubcircuit in korte tijd ontgroeid, na een spectaculair optreden tijdens het Pinkpopfestival van vorig jaar. In muzikaal opzicht staat het vijftal los van de zogenaamde grunge-rage, die losbarstte na het succes van stadgenoot Nirvana. Bij Pearl Jam ontbreken de tandenknarsende gitaren die kenmerkend zijn voor het donderend geraas van de grunge-groepen. Zanger Eddie Vedder verpakt zijn gepassioneerde vocalen in meeslepende melodieen en refreinen die noden tot luidkeels meezingen. Het nummer Alive groeide uit tot de hartekreet van de jongste rockgeneratie, ook al behelst de tekst niets anders dan de simpele mededeling "I'm still alive!" Het debuutalbum Ten stamt inmiddels van twee jaar geleden en de, reeds voltooide, opvolger ligt pas half september in de winkel. Pearl Jam beschouwt de twee Ahoy-concerten als een betaalde vakantie, maar deed weinig moeite om op de onvermijdelijke schaalvergroting in te spelen. Alleen bassist Jeff Ament stuiterde als een misplaatste wildeman over het podium, onder een sobere lichtinstallatie die gedurende een deel van het concert op het publiek werd gericht. De rest stond er een beetje onwennig bij, terwijl de overdaad aan nieuw songmateriaal ervoor zorgde dat de vonk pas oversloeg na een uur van valse starts en rammelende accoordenschema's. In zijn theatrale ballades leek de sinds kort ook als gitarist actieve Vedder op een verdwaalde singer/songwriter, begeleid door een hardrockband van het tweede garnituur. Pas bij uitgesproken publieksfavorieten als Garden Of Stone en Alive kwam de stemming er in, en wekten ook de achterste tribunes de indruk dat de muziek er te horen was. De quasi gemproviseerde toegift werd ingezet met hetzelfde slome bluesschema dat door honderden amateurbandjes op zijn minst zo goed wordt gespeeld. Pearl Jam vertilde zich aan de galmende sporthal, waar de doorleefde muziek van de meest belovende band uit de Seattle-golf dood sloeg tussen de voorste rijen.
Slecht geluid nekt Pearl Jam in Rotterdam
tekst: David Kleijwegt, Algemeen Dagblad, 19-7-1993
Een cadeautje van de groep aan haar Nederlandse fans. Zo zijn de twee concerten in Ahoy' van Pearl Jam, gisteravond nog aangevuld met een onaangekondigd optreden in Paradiso in Amsterdam, het best te typeren.Zanger Eddie Vedder en gevolg speelden de afgelopen weken weliswaar als voorprogramma van U2 en Neil Young in Europa, maar van een echte tournee was geen sprake. Ook de opvolger van het debuut Ten, waarvan zes miljoen exemplaren over de toonbank gingen, laat nog zeker enkele weken op zich wachten. Er was dus geen directe aanleiding voor beide shows in Rotterdam, behalve dat Pearl Jam het optreden niet kan laten en graag vertoeft in ons land, waar het Europese succes van de groep uit Seattle begon. Het unieke van het bezoek van Pearl Jam aan Rotterdam werd tijdens het eerste, uitverkochte concert onderstreept door de horde bezoekers uit het buitenland. Amerikanen, Engelsen, Duitsers en Fransen maakten hun aanwezigheid luidruchtig kenbaar. Aan de bar kon je zelfs Spaans horen praten. Zij waren niet alleen gekomen om de nummers van Ten nog een keer te horen. De fans, die honderden kilometers moeten hebben gereisd voor zo'n anderhalf uur muziek, wilden natuurlijk ook het nieuwe repertoire keuren. Dat bleek een moeilijke opgave, aangezien de afstelling van het geluid in Ahoy' bar en boos was. Bas en drums overheersten volledig en deden zang en gitaren in een moeras van middentonen wegzakken. In dit weinig genuanceerde muzikale decor leken de nieuwe liedjes vooral meer van hetzelfde. De grootste verrassing lag dan ook besloten in het uiterlijk van de muzikanten, die op een na allemaal hun lange haar hadden afgeknipt. Pearl Jam is de mode van Seattle - hoofdstad van de grunge - kennelijk voorbij. Restte slechts het feest der herkenning. Wanneer er bekende stukken werden gespeeld, ging het publiek zo massaal in de muziek op dat het concert deed denken aan een samenzwering. Aan het slot kregen Alive en Black, de sterkste nummers van Ten, zinderende uitvoeringen. Op die momenten bewezen Vedder en de zijnen zich andermaal als een groep buitengewone rockmuzikanten. Bezielder en emotioneler kan popmuziek nauwelijks klinken. Het overtuigende einde nam echter de indruk niet weg dat 10.000 bezoekers alleen maar een kijkje in de oefenruimte van Pearl Jam hadden mogen nemen. Best leuk en aardig, maar het blijft de vraag of je daar bijna veertig gulden entree voor mag verlangen.