other acts on bill: Foo Fighters, Mudhoney, White Zombie
set: Big Green Country, Song X, Act Of Love, Downtown, Mr. Soul, Scenery, Comes A Time, The Needle And The Damage Done, Don't Let It Bring You Down, Mother Earth, Throw Your Hatred Down, Cortez The Killer, Powderfinger, Rockin' In The Free World
Verzamelde recensies:
Fenomenale Neil Young slaat bruggen met leden Pearl Jam.
Tekst: Jan Linssen, de Gelderlander, 28-9-1995
Neil Young heeft in zijn lange carriere heel wat begeleidingsbands om zich heen gehad. Crazy Horse, The Shocking Pinks en The Bluenotes, om er maar een paar te noemen, waren groepen muzikanten die bij de gratie van de Canadese Amerikaan werden geformeerd om met hem te spelen. Zo op het oog past Pearl Jam, een als een raket omhoog geschoten grunge-formatie, niet in het rijtje. Maar in feite is de samenwerking tussen beiden niets meer dan Neil Young en een gelegenheids-begeleidingsband.
De liefde tussen de jonge gitaarband en de oude rot dateert van drie jaar geleden, toen Pearl Jam tijdens de Lolapalooza-tour in de Verenigde Staten de set steevast afsloot met Rockin' in the free world, om een ode te brengen aan wat Eddie Vedder en consorten de peetvader van de grunge plachten te noemen. Young hoorde dat, bezocht een concert en was meteen enthousiast over een eventuele samenwerking. De eerste vrucht heette Act of love; een door Young geschreven pro-abortuslied voor Pearl Jam. Wat volgde waren vier opnamedagen, begin dit jaar, waar de cd Mirrorball uit rolde. De zevenentwintigste plaat die Neil Young onder zijn eigen naam uitbracht. Met een wel heel bijzonder begeleidingsbandje. De leden van Pearl Jam vinden het maar wat mooi om met deze even grillige als veelzijdige zanger/gitarist te spelen. Dat blijkt wel uit hun podiumpresentatie. Heel bescheiden, om niet te zeggen onderdanig, ondersteunen ze Young in zijn escapades, waarbij alleen gitarist Mike McCready af en toe met een solo op de voorgrond treedt. Eddie Vedder, die op Mirrorball een paar nummers meezingt, is niet van de partij tijdens de korte Europese tour, die het gezelschap alleen langs een aantal festivals in onder meer Scandinavie, Oostenrijk en Belgie voert. Daarvoor in de plaats heeft Brendan O'Brien, de vaste producer van Pearl Jam, plaats genomen achter de toetsen. De jeugdige grunge-fans die gedacht of gehoopt hadden dat er ook nog wat Pearl Jam-nummers de revue zouden passeren, kwamen bedrogen uit. De eerste vier nummers van het zalige, twee uur durende optreden, waren van de laatste Yound-cd. Volumeknop op tien en hard vooruit werd de toon voor de avond gezet. Na Mr. Soul, een klassieker die de Amerikaan al sinds jaar en dag in allerlei gedaantes tot leven wekt, scheurde de altijd spastisch ogende gitarist voor het eerst flink door de bocht met een fenomenale uitvoering van The Scenery. De veelzijdigheid van de artiest werd in de solo-akoestische ronde met Comes a time, The needle and the damage done, Don't let it bring you down en Mother Earth (op het harmonium) nog eens benadrukt. Met zijn begeleiders terug op de instrumenten pikte Young de luidruchtige draad met Throw your hatred down, Cortez the killer en Powderfinger op. In deze songs, allen lang uitgesponnen, liet de geweldenaar zijn gitaar keer op keer huilen, alsof de hemel in brand stond. Afgesloten werd, wat iedereen al verwacht had, met Rockin' in the free world. Met een geschreeuwd Sleep well nam Young afscheid van de ongeveer 20.000 toeschouwers. Nog geen twintig tellen na de laatste tonen barstte een flinke bui los. In vergelijking met zijn tour van twee jaar geleden, toen begeleid door Booker T. & The MG's, is deze door de inbreng van Pearl Jam levendiger, heftiger en sprankelender. De bijna vijftigjarige Young (hij ziet in november Abraham) is nog lang niet uitgedaan en heeft bewezen nog steeds fantastische cd's te kunnen maken en dito concerten te geven. Bovendien slaat hij bruggen tussen de hippies van de jaren zestig en de grungies van de jaren negentig. Mede dankzij Pearl Jam.