attendance: 13,000
support act: The Fastbacks
set: Long Road, Hail Hail, Once, Animal, Last Exit, Dissident, In My Tree, Corduroy, Better Man, Habit, Mankind, Even Flow, Black, Jeremy, Sometimes, Rearviewmirror, Immortality, Alive, Porch
enc 1: Who You Are, Lukin, State of Love and Trust, Present Tense, Blood/(Fame)/(Androgynous Mind)
enc 2: Rockin' in the Free World
notes: Ed references "freaking out" when PJ walked in and saw this huge, flat venue, saying if they'd have known in advance, they would have scheduled two shows in smaller, more cozy places. This is a great audience, singing along with 'Black,' 'Alive' (loudly!) and 'Sometimes.' Ed jokes about having a little party at his hotel room afterward but not remembering the name of it but the address is, "... 1, 2, 3, 4 ..." and 'Porch' launches. Responding to the "Eddie" chants when the encore begins, Ed says, "Oh, yeah. That's my name. If that's my name, how do you spell it?" The crowd responds, "E-D-D-I-E." He says, "I just asked because there's a young woman up here ... she had a shirt that said, "Eddy fuck me." Well, first you gotta spell my name right. Sexual harassment ..." Causing great excitement, Ed climbs onto the speakers during 'Blood' and then the ladders, swinging over the audience. The mutual admiration between PJ and Amsterdam is obvious :)
Verzamelde recensies:
Pearl Jam heeft beste tijd gehad
tekst: Peter van Brummelen Het Parool, 7-11-1996
In de Amsterdamse RAI worden vrijwel nooit popconcerten gegeven. U2 speelde er in 1989, maar moest toen voortijdig opgeven vanwege stemproblemen bij zanger Bono. Pearl Jam, de eerste groep die na al die jaren optrad in de RAI, haalde gisteren wel de eindstreep. Maar zonder kleerscheuren kwam de band uit Seattle er niet vanaf. Duidelijk werd vooral dat de Parkhal van de RAI totaal ongeschikt is voor popconcerten. Vijftienduizend mensen kunnen er in de zaal. Die waren er gisteren ook allemaal (kaartjes voor het concert waren in een paar uur weg), maar slechts een deel van die massa kon het concert echt volgen. De Parkhal is niet alleen een enorme galmbak, het is ook een zaal die het publiek nauwelijks zicht biedt op het podium. Vergeleken met deze vliegtuighangar is de Ahoy' een intieme club.
In een wat hitserig toespraakje deed zanger Eddie Vedder het voorkomen alsof de groep tegen haar wil in de RAI stond. Hij zei zich te zijn doodgeschrokken toen hij 's middags zag waar hij moest optreden. Een groep van het formaat Pearl Jam, die zich de les laat lezen door een concertorganisator? Dat lijkt sterk. Navraag bij Mojo Concerts leert dat in ieder geval de agent van Pearl Jam precies wist in wat voor zaal de groep stond. Het werd geen gedenkwaardige avond gisteren. Dat had voor een heel groot deel met die zaal te maken, het had echter ook met Pearl Jam zelf van doen maken. Het soort gespierde gitaarrock dat de groep maakt (niet zo lang geleden heette die muziek grunge), lijkt zijn beste tijd te hebben gehad. Vergeleken bij al die frisse en opgewekte nieuwe bands uit Engeland, klinkt de muziek van Pearl Jam en consorten toch wel erg belegen en traditioneel.
Pearl Jams laatstverschenen, vierde cd No Code is een wat stuurloze plaat, waarop keiharde songs worden afgewisseld met ingetogen, grotendeels akoestische liedjes met een lichte country-inslag. In de RAI kwam van No Code alleen het harde werk voorbij. Wat op de plaat al niet bepaald subtiel klonk, klonk hier vaak ronduit log.
De als vanouds galmende stem van Eddie Vedder was eigenlijk het enige houvast in een brij van geluid. Vooraan in de zaal werd gedanst en meegezongen, achterin was het volkomen sfeerloos. Echt leven in de brouwerij kwam er pas toen Pearl Jam teruggreep naar publieksfavorieten als Even Flow, Alive en Jeremy. Dat zijn ook nog steeds prachtige songs; vol energie en met een bijna religieuze intensiteit. Een veeg teken lijkt het echter dat die songs, Pearl Jams beste, alle afkomstig zijn van Ten, de eerste cd van de groep, die in 1991 verscheen. Songs van dat kaliber heeft Pearl Jam sindsdien niet meer aan haar repertoire toegevoegd.
Pearl Jam probeert vaandel van grunge hoog te houden.
tekst: Jan Vollaard NRC handelsblad, 7-11-1996
'The Security Company' heet het bedrijf dat gisteren mankracht leverde om het concert van Pearl Jam in banen te leiden. Tenminste een van de 15.000 bezoekers in de uitverkochte RAI Parkhal moet zich door de aanwezigheid van 'The Security Company' heel wat minder veilig hebben gevoeld dan hij verdiende. Zonder pardon werd een jongen door drie kaalgeschoren sportschooltypes in elkaar geslagen en uit de zaal gegooid, omdat hij een van de flessen frisdrank had aangepakt die door een ander van achter de bar vandaan waren gegrist. Geheel onbegrijpelijk was die milde vorm van diefstal niet, want met nog duizenden consumptiebonnen in omloop besloot het cateringbedrijf om al ruim voor afloop van het concert alle buffetten te sluiten. Het barpersoneel, dat zoiets moeilijk aan de bezitters van duurbetaalde maar plotseling waardeloos gebleken bonnen kon uitleggen, deelde glazen kraanwater uit om de explosieve situatie te sussen. Het lijkt wel of Pearl Jam moeilijkheden aantrekt, nu de groep uit Seattle als een van de laatsten het vaandel hoog houdt van de door stadgenoten Nirvana populair gemaakte grunge-muziek. Enkele weken geleden raakten er bij een Amerikaans concert mensen gewond toen ze in de drukte onder de voet werden gelopen. Als er ooit een dode valt tijdens ons optreden, waarschuwde zanger Eddie Vedder later vanaf het podium, dan houdt Pearl Jam er voorgoed mee op. Ook in Amsterdam riep de groep onheil over zich af, door op te treden in een zaal die geenszins voor zo'n massapubliek was toegerust. Op zijn minst hadden er videoschermen mogen staan, want de anti-sterren van Pearl Jam zijn er de artiesten niet naar om hun show op een hal ter grootte van anderhalf voetbalveld af te stemmen. Weliswaar klonk de groep minder lamlendig dan drie jaar geleden in Ahoy, maar 15.000 man bespeel je nog niet door kaarsjes op een schaars verlicht podium te branden. 'Als we dit van tevoren hadden geweten', zei Vedder schijnheilig, 'dan waren we voor twee concerten gekomen'. In het verleden leek het voorbehouden aan hardrockliefhebbers om als een kudde schapen in een van condens druipende hal te worden gedreven. Net als Soundgarden huppelt Pearl Jam precies lang genoeg achter de tijdgeest aan om munt te slaan uit het grunge-gevoel, dat na de zelfmoord van Nirvana's Kurt Cobain tot de verbeelding van velen is gaan spreken. De X-generatie mag dan zijn uitgestorven, maar Pearl Jam verwoordt nog altijd een gevoel van onvrede met meebrulteksten als 'I'm hurt but I'm still alive.' Wijselijk speelden ze gisteren veel van Ten, het debuutalbum uit 1991 waarmee ze indertijd een groot deel van hun artistieke kruit verschoten. Op de drie cd's die volgden werd geexperimenteerd met harde punkmuziek en zweverige improvisaties, maar de zeggingskracht van het debuut werd nooit meer gehaald. Alleen bij publieksfavorieten als Even Flow en Jeremy kwam de Parkhal in beweging. Het door gitarist Stone Gossard gezongen Mankind viel door de mand als een middelmatig gitaarrockdeuntje. Pearl Jam's voornaamste troef blijft de snijdende schraapstem van Eddie Vedder, die zelfs de meest stuurloze jamsessie van een indringende, melancholieke ondertoon kan voorzien. Tot de beste nummers van de avond behoorde de finale met Neil Youngs Rocking In The Free World, hoe loos die kreet ook mocht klinken in het licht van het beveiligingsregime dat in de zaal werd gehandhaafd.
Pearl Jam heeft succes-trip overleefd
tekst: Ann Bouwma, Eindhovens Dagblad, 8-11-1996
Eddie Vedder was zich rotgeschrokken toen hij de Parkhal zag van het RAI-complex, waar Pearl Jam woensdagavond moest optreden. Hij was niet de enige. Vijftienduizend fans liepen aanvankelijk gedesorienteerd door de platte, vierkante veehal, die in geen enkel opzicht geschikt is voor een intiem concert. U2 stond hier in '89 met BB King, en dat werd een debacle. Pearl Jam mag dan na het verscheiden van Nirvana de belangrijkste exponent van de grunge-scene zijn, de groep heeft in wezen nog altijd het karakter van een clubband Met de aankleding van de hal was het al even droevig gesteld. De hoge pisbakken, die 's zomers op festivals staan, stonden nu binnen naast de biertenten. Je moest minimaal vijf consumptiebonnen kopen, terwijl een glas van wat dan ook twee bonnen kostte, zodat je altijd een bon overhield. Welk logisch brein komt op zulke ideeen? Bij een agressief ingesteld publiek had het averechts kunnen werken, maar de zachtaardige grunge-liefhebbers maakten er het beste van. Ze zongen elk nummer luidkeels mee, tot achter in de hal. Op Pearl Jam is dan ook lang gewacht. Thuis in Amerika heeft de groep een proces verloren tegen Ticket Master, het bedrijf dat het monopolie heeft over de kaart-verkoop en volgens Pearl Jam een te grote winst-marge neemt. Het was een van de redenen, waarom de groep niet getourd heeft na hun derde album Vitalogy. De beste herinnering bewaren de fans aan het optreden op Pinkpop in 1992, toen Eddie Vedder uit puur enthousiasme in een hoogwerker klom. De grote succes-trip, waar hij later onder gebukt zou gaan, moest toen nog beginnen. Een jaar later stond een totaal ontredderde Eddie Vedder met zijn band in Paradiso, de indruk wekkend dat zijn volgende halte wel een kliniek zou zijn. Maar Vedder is Alive! In de Parkhal liet hij zich van een krachtige zijde kennen. Elke keer als je tussen de zwaaiende armen door een glimp van hem opving, zag je zijn vuisten rond de microfoon geklemd of hij speelde gitaar met een zwaaiend bovenlichaam. Terwijl Nirvana vooral new-wave invloeden kende, heeft Pearl Jam haar roots meer in de metal en hardrock. Als zanger kan Vedder zich dan ook meten met de besten uit het grote-longen genre. Op het pas verschenen album No Code speelt Pearl Jam met een breed scala aan invloeden - van folk tot gospel. Maar live beperkte de groep zich vooral tot de elementaire grunge-sound. Tribaal rollende drums, lang aangehouden scherende akkoorden, ritmische gitaarsolo's, en een stuwend baspatroon. Wonder boven wonder klonk het nog goed ook in die nare galm-bak. Hopelijk is dat geen excuus om hier vaker groepen te programmeren.