06/12/00 - Pinkpop Festival: Landgraaf, Netherlands
[91m]
attendance:
60,000
set: Corduroy, Breakerfall, Animal, Hail Hail, Rival, Jeremy, Nothing As
It Seems, MFC, Habit, Light Years, Lukin, Even Flow, Brain of J, Insignificance,
Better Man, Rearviewmirror, Once, Fuckin' Up
enc: Black, Leaving Here
notes: Ed is wearing another Tivoli shirt, like the home-made one in
1992. The band is in a very good mood and Ed is dancing a lot. Ed says, "Is it
okay if I speak English, because the only thing I know in Dutch is how to order
pot in a cafe. It is nice to be back and thanks for having us. It is much more
beautiful then I remember it. [smiles] It is also nice to be out of America for
the last couples of weeks ... in America what we do for fun, because we have
some kind of advanced culture ... [the crowd boos, Ed smiles] so we have some
very futuristic ways of handling our overpopulation problem and that is we give
each other guns and kill one another - because it is fucking fun! [Ed makes a
shoot sound]. Anyway, here are a couple of songs about killing one another. This
is called 'Rival.'" Ed dedicates 'Light Years' to Diane Muus from Sony Music.
(She died in 1997 at an age of 33 and knew the band very well.) "So that was
about a friend who is fucking up and there is nothing you can do about it! And
you just watch'em go down down down. And then, other times you have got friends
that don't fuck up at all and are great people. And then you just lose them for
some reason. They are of the planet and you never had a chance to say goodbye. I
only mention this because there was a person we used to know here and that was
Diane and ah, we never got a chance to say goodbye. This is goodbye!' Before
"Fucking Up,' he is telling the crowd that Gomez will play in the tent next to
center stage and that Moby is coming later. He says, "I've been told that there
is another Ed (Ed Kowalczyk from Live) walking around here, but I've been told
that I give better Ed than he does" [smiling]. He smashes two tambourines with
his head during 'Fuckin' Up' and tosses one to the crowd, and takes photos of
the crowd at the end of the song. Later he's smiling and says, "Ha, we're easy
... sometimes" likely referring to the fact that they do an encore for a
festival. He asks, "Hey, Brett. Are you there? Can you hear me? Do you have the
tape from last night?" Brett responds through the PA and says the tape is
probably on the bus. Ed rants about the tape as he needs it because they want to
leave right after the show. "Well, if he had the tape I would tell you to pass
me over there, so I could get the tape and back again to the stage ... I think I
can trust you guys to do that. But oh well ... as you don't have the tape maybe
next time. Oh, there is no next time! Oh, well. This song is called 'Black.' Say
hello to all my friends in Utrecht." The last 35 minutes of this show was
broadcast on Dutch national TV. Dutch FM radio broadcast 'MFC' through
'Black' and featured an interview with Mike.
.jpg)
Verzamelde recensies:
Recensie 1 - 3 voor 12
MUZIEK: Grunge & Everything after, de makers van het album 'Ten'.
HOOGTEPUNT: Het hele optreden. De band rockt. Opener 'Corduroy' en het rockblok
dat daar op volgt en de Neil Young cover Fuckin' up hakken er in. Pearl Jam is
machine geworden die erg goed loopt. Eddie Vedder doet de groeten aan zijn
vrienden in Utrecht.
DIEPTEPUNT: Ergens dringt zich toch wel heel erg de vergelijking met het
legendarische optreden in 1992 op. Kan de band niks aan doen, de magie van toen
is echter weg. Wat blijft is een goede en rockende live-show.
PODIUMPRESENTATIE: Na het cliché-matige "Nice to be back" zegt Eddie
Vedder dat het hier mooier is dan hij zich kon herinneren, maar wat wil je ook
na acht jaar. Natuurlijk is de vergelijking met '92 hier ook spelbreker. De band
rockt, zoals eerder gezegd, maar wel een beetje statig, alleen Jeff Ament
springt nog wild, zei het alleen op en neer, alle leden houden rustig hun plek
op het podium. Dat is wel eens anders geweest.
PUBLIEKSREACTIE: Soms een beetje mat. Pearl Jam haalt qua applaus
makkelijk de toren, maar het dansen en springen stopt al veel eerder in de
mensenmassa. Ook hier is het in vergelijking met '92 totaal anders. Toen werden
mensen betoverd, nu hebben ze een leuke middag en zien ze een geweldig optreden.
BIJZONDERHEDEN: Pearl Jam is terug! Een goed lopende rockmachine geeft de
volgelingen maar weer eens les. Waarom deze band Pinkpop 2000 niet mag afsluiten
is mij een raadsel.
CIJFER: 9 door Joost Groen
(Bron Recensie: VPRO 3 voor 12)
Recensie 2 - OOR
Niets dan ellende leverde het op, de nasleep
van het ooit zo bruisende grunge-tijdperk. Zelfmoorden, drugsexcessen, nep-acts
en slechte platen, in het gunstigste geval bezegeld met de enig juiste
oplossing: bandje opgeheven. Maar we vergeten één (t)rost in de branding: Pearl
Jam. Niet kapot te krijgen, alle platen goed tot zeer goed, anno 2000 nog steeds
Alive en hooguit één hardnekkig kwaaltje: drummersproblemen. Ook dat is nu
hopelijk opgelost, want men nam Cameron (ex-Soundgarden) in vaste dienst en een
betere is er in Seattle niet te vinden. Met Cameron maakte de band de nieuwe CD
Binaural, die wederom behoorlijk sterk is. Verwacht geen sensationele
veranderingen in het beproefde Pearl Jam-geluid: bezielde gitaarrock, nog
steeds, maar qua sound wel een paar niveaus dieper en rijker (met dank aan
producer Tchad Blake). En waar Pearl Jam op een festivalpodium toe in staat is,
weet iedereen die zich het historische Pinkpopjaar 1992 nog kan herinneren. Dat
het maar weer net zo magisch mag worden.
(Bron: OOR Live 2000, EvdB)
De integriteit van Pearl Jam
Tekst Sjoerd Mossou, Dagblad voor Zuidwest-Nederland, 10-6-2000
LONDEN - Agressief, indrukwekkend, meeslepend. Het optreden van Pearl Jam op Pinkpop 1992 wordt algemeen beschouwd als een van de meest memorabele acts uit de geschiedenis van het festival. Maandag is het vijftal uit Seattle na acht jaar eindelijk terug. Over een band die haar sterrenstatus verruilde voor integriteit. Pearl Jam lijkt zijn draai nu pas gevonden te hebben. niet al te grote dertiger sluipt naar de microfoon. Ingetogen, onopvallend. Alsof het een soundcheck betreft in een lege hal, of een luie poging om met de ochtendrepetitie te beginnen. De collectieve brul waarmee de zanger wordt begroet, houdt de waan echter geen moment in stand. Pearl Jam, misschien wel de enige gitaarband die in de jaren negentig groot werd en groot bleef, is na vier jaar terug in Europa. Het Londense Wembley Arena, het derde podium dat de band tijdens haar Europese tour aandoet, is twee avonden volledig uitverkocht. Het vijftal uit Seattle is ondanks een zorgvuldig uitgestippelde anti -carriere, nog steeds goed voor volle zalen.Zanger Eddie Vedder gunt zijn fans pas na de eerste regels van openingsnummer Of the Girl een bescheiden glimlach. Een subtielere begroeting bestaat niet, maar de zaal voelt het gebaar moeiteloos aan. De interactie is niet eens zo verrassend, het inlevingsvermogen van een Pearl Jam-fan is in het verleden al nadrukkelijker op de proef gesteld. Wisselvallige albums, de afkeer van videoclips en de onnavolgbare kronkels van Vedder. Dat Pearl Jam nog steeds geldt als een van de grootste rockbands ter wereld, mag een wonder heten. Pas afgelopen zomer scoorde de formatie zijn eerste echte hit sinds Alive en Jeremy uit respectievelijk '91 en '92. De sixties-cover Last Kiss van J. Frank Wilson and the Cavaliers vloog massaal over de toonbank en belandde op nummer twee in de Amerikaanse hitlijsten. Oorspronkelijk was het nummer exclusief bedoeld voor fanclubleden, maar de single verscheen als benefiet voor de vluchtelingen van Kosovo, toch in de winkels.Critici beweren hardnekkig dat Pearl Jam het niveau van het majestueuze debuutalbum Ten (meer dan tien miljoen verkochte exemplaren) nooit heeft kunnen evenaren. Dat valt echter te betwijfelen. Weliswaar maakte de band nooit meer een perfect harmonieuze verzameling liedjes, Pearl Jam stond in de loop der jaren garant voor een bovengemiddeld aantal meesterwerkjes. De nummers Rearviewmirror, Better Man, Corduroy, In Hiding en Insignificance verschenen stuk voor stuk na 1991. Probleem was echter vaak de onbegrensde experimenteerdrift van de band. Albums als Vitalogy en No Code werden te vaak volgespeeld met stugge en soms zelfs onnauwkeurige composities. Bovendien hamerde Pearl Jam zo nadrukkelijk op het begrip integriteit, dat de groep bij iedere beslissing bewust de moeilijkste weg leek te kiezen. De meest toegankelijke en publieksvriendelijke songs werden vakkundig genegeerd als er een single moest worden gekozen. We willen ons publiek niet belazeren," riep Vedder in vrijwel ieder (zeldzaam) interview.IntelligentieWij vertrouwen blind op de intelligentie van onze fans," is nog zo'n typische Vedder-quote. Het chronische gebrek aan videoclips van de band (Pearl Jam maakte er na Oceans uit 1992 nog een: een cartooncompilatie rond Do the Evolution, 1998) wordt regelmatig verklaard met bovengenoemde stelling. Mensen moeten vooral niet naar onze muziek gaan luisteren omdat het er op MTV zo leuk uitziet," luidt de achterliggende redenering.Toch vormen integriteit en geloofwaardigheid niet de enige uitgangspunten waarmee Pearl Jam haar sterrenstatus zo zorgvuldig afbrak. Vedder weet zich na het succes van Ten absoluut geen raad met zichzelf en gaat nagenoeg ten onder aan twijfels. De zanger groeide op in een scene waarin de rockindustrie werd verfoeid, maar werd zelf binnen no time een megaster. Het kapitalisme waartegen hij zich zo hartstochtelijk verzette, heeft zich plotseling overal om de rocker heen verzameld. Tegenstrijdige gevoelens worden zijn (grunge) generatiegenoot Kurt Cobain te veel, Vedder overleeft door zich bij vlagen volledig af te sluiten. Op het podium ontaardt dat in een verbeten soort rusteloosheid, daarbuiten vecht de introverte zanger tegen zichzelf. Kort na de zelfmoord van Cobain merkt Vedder in Saturday Night Live op: Mensen denken soms dat jij de grote persoonlijkheid bent die alles op een rijtje heeft, omdat een musicus zijn emoties in muziek kan verwerken. Je krijgt brieven, mensen komen naar een show of zelfs naar je huis. In de hoop dat je hun problemen op kunt lossen. Maar dat kan ik helemaal niet omdat ik het zelf af en toe ook helemaal niet weet."BalansSinds de release van Yield, het vijfde studioalbum in 1998, lijkt Pearl Jam eindelijk een balans gevonden te hebben. De plaat redt het qua verkoopcijfers bij lange na niet bij Ten en VS., maar de nummers klinken in elk geval ouderwets oprecht en natuurlijk. De aansluitende tour, waarbij Europa overigens wordt overgeslagen, wordt bovendien een ongekend succes. I'm not trying to make a difference - I stop trying to make a difference", zingt Vedder de grilligheid van zich af. Matt Cameron, voormalig lid van Soundgarden, maakt tijdens de tour voor het eerst zijn opwachting als drummer. Cameron volgt Jack Irons op en is daarmee, sinds de release van Ten, de vierde drummer van de band. Het drumstel is overigens het enige instabiele instrument binnen Pearl Jam: Vedder, bassist Jeff Ament en de gitaristen Stone Gossard en Mike McCready vormen sinds de oprichting een stevige basis.Het zesde album Binaural, dat in mei verscheen, bewijst de muzikale verbreding van de band. De vijf bandleden hebben stuk voor stuk een persoonlijke bijdrage geleverd aan de plaat, door ieder een deel van de composities op zich te nemen. Het resultaat is een sfeervol album, dat ondanks vijf verschillende songwriters behoorlijk uitgebalanceerd klinkt.Met het optreden in Londen bewijst Pearl Jam bovendien wederom een echte liveband te zijn, zodat Landgraaf zich mag verheugen op de langverwachte rentree. Het vijftal oogt als een geoliede machine, Cameron bewijst zich als een virtuoos en McCready excelleert in onnavolgbare gitaarsolo's. Het contrast met acht jaar geleden zal hoe dan ook groot zijn. Waar Vedder in 1992 als een beest over het podium jaagde en uiteindelijk vanuit een metershoge camerakraan het publiek insprong, oogt de zanger tegenwoordig zelfs bij het opzwepende Rearviewmirror relaxed. Omdat het garagerocknummer er allerminst minder overtuigend door klinkt, staat het hem prima. Pearl Jam lijkt zijn draai nu pas gevonden te hebben.