08/29/06 - Gelredome, Arnhem, NL
capacity: 30,000
set: Release, Why Go, Save You, Corduroy, Severed Hand, Better Man/(No
Woman, No Cry), World Wide Suicide, Insignificance, Jeremy, Do The Evolution,
Given to Fly, Even Flow, I Got Id, Lukin, Spin the Black Circle, Rearviewmirror
first encore: Man Of The Hour, Daughter/(Blitzkrieg Bop), State of Love
and Trust, Comatose, Porch
second encore: Bu$hleaguer, Leash, Alive, Rockin' in the Free World,
Yellow Ledbetter
TFT Notes: This show in Arhem marks the first show in the Netherlands in
almost ten years, following the cancellation at the Sportpaleis Ahoy' on July 3,
2000 following the Roskilde tragedy. This venue, the Gelredome, is considerably
larger - about 30,000 capacity - than the Sportpaleis Ahoy'. Ed asks the crowd
to be nice to each other and to watch out for their neighbors, "because the
world outside is ugly as it is". A lot of older songs were played, much to the
enthusiasm of the crowd. The tag on "Better Man" was "No Woman, No Cry" which
Eddie eventually turned into "when I have no woman, I cry". Man of the hour was
played as a special request for "our new friend Peter Hendriks", according to
Eddie. During the instrumental jam in "Porch", Eddie took his guitar and
reflected a spot light into the crowd moving across the entire stadium. At the
start of the second encore everybody was on stage except for Eddie. Eventually,
he strutted onto the stage with a wine bottle in hand, his silver jacket on and
wearing a George W. Bush mask. The guys started playing "Bu$hleaguer" while
Eddie/Bush was dancing. After he took the mask off, he spat on it, headbutted it
and put it on his microphone stand. Somewhere during the song he even poured
wine down the mouth of it. After the song ended he told the crowd "some of my
actions may seem violent, but they're nothing compared to the killing of
thousands of innocent people in Iraq." During "Rockin' in the Free World", Eddie
jumped off the stage to give a tambourine to someone in the crowd. He proceeded
up a narrow space in the mosh pit and sang a verse while he was being held by
all the outstretched hands.
Verzamelde recensies:
Concert: Pearl Jam
Op 12 juni 2000 stond Pearl Jam voor de laatste keer in Nederland. Achttien dagen later was dat noodlottige optreden op het Deense Roskilde-festival, toen negen mensen omkwamen in het gedrang. Sindsdien werden frontman Eddie Vedder en zijn vrienden niet meer in de buurt gesignaleerd, maar dinsdagavond in het Arnhemse voetbalpaleis Gelredome is het dan zover: de terugkeer van Pearl Jam op Nederlandse bodem. Een van de eerste dingen die Vedder zijn publiek toevertrouwt is dat hij ontzettend blij is dat na al die tijd toch nog zoveel mensen zijn komen opdagen.
De zanger ziet er tegenwoordig weer fijn grunge uit, met halflang ongewassen haar, baardje van drie dagen en houthakkershemd. Zo hoort het. Niet alleen ’s mans look werpt de bezoeker terug in de tijd, ook de setlist bestaat vanavond vooral uit klassiekers. Even Flow, Jeremy, Rearviewmirror, Daughter, Spin The Black Circle, Porch en zelfs Alive (in de toegift): allemaal komen ze voorbij, en daar is het meer dan dertigduizend koppen tellende publiek duidelijk dankbaar voor. Van het onlangs verschenen achtste studioalbum Pearl Jam, dat overigens prima ontvangen werd, spelen de heren slechts drie nummers, maar het moet gezegd: eerste single World Wide Suicide is live een absolute kraker die vooral door het jongere deel van het publiek luidkeels wordt meegebruld.
Vóór het concert van de verloren grunge-zonen waren de aanwezigen overigens al flink wakkergeschud door de jonge honden van Wolfmother. Pearl Jam-gitarist Stone Gossard hoorde hun nummer Woman een tijdje geleden tijdens het winkelen en wilde de band absoluut in het voorprogramma hebben. Terecht, want dit door krullenbol Andrew Stockdale aangevoerde trio maakte met hun Led Zeppelin meets Deep Purple meets White Stripes-retrorock behoorlijk wat indruk.
Maar goed, we dwalen af: Pearl Jam. Want als we dan toch een puntje van kritiek mogen hebben, dan betreft dat het geluid, dat in het Gelredome helaas niet altijd even goed meewerkt. Vedders gesproken woorden zijn regelmatig onverstaanbaar en bij sommige nummers valt de zang ook enigszins weg. Maar dat lijkt de pret bij de overenthousiaste toeschouwers blijkbaar niet te drukken: want als ze Eddie niet verstaan, dan zingen ze toch zelf mee? Ruim dertigduizend kelen die Alive meezingen, dat valt zeer zeker in de categorie indrukwekkend. Hoe dan ook, Pearl Jam bewees eerder dit jaar met een uitstekende plaat nog steeds mee te tellen in muziekland en dit ruim twee uur durende, constant boeiende concert onderschrijft die stelling absoluut. De laatste overlevende van de grungescene is nog steeds een wereldband. (bron: revolver)
Martin Cuppens
GLOEDVOL PEARL JAM KRIJGT GELREDOME KLEIN : 30-8-2006
Nog voordat de zaallichten van het Gelredome uitgaan, is er al een moment van grote spanning op het veld. Een van de technici van PEARL JAM komt uit de coulissen te voorschijn met een zilverkleurig glitter-colbertje aan een kleerhanger en posteert het onooglijke kledingstuk naast de klaarstaande gitaren van Stone Gossard, rechts op het podium. Een geintje? Verdwaald artefact van U2’s ZOO TV Tour? Heeft Vedder zich aangesloten bij de laatste incarnatie van The Village People? Of komt Elton John vanavond meedoen?
Het antwoord op al deze prangende
vragen komt dik anderhalf uur later, als de band haar tweede toegift Bushleager
inzet. In plaats van de intens zwetende Eddie zien we ineens iemand in ‘het
jasje’ het podium bestormen, compleet met George W. Bush-masker. Het figuur
maakt wilde, ongecontroleerde bewegingen en nestelt zich vervolgens achter de
microfoon. En het masker gaat af: het is toch Vedder, die in een Bono-achtige
manoeuvre zijn regering en president voor het blok zet. Hij sist en bijt de
tekst in de microfoon, giet het masker vol met rode wijn en hangt het over zijn
standaard, onderwijl gemeen grijnzend. Een bizarre actie, die het publiek
aanvankelijk moeilijk kan plaatsen, maar achteraf gezien toch alleen maar
bijdraagt aan de overheersende gedachte na twee uur Pearl Jam: onvoorspelbaar
grote klasse.
De avond in Arnhem betekende het eerste Nederlandse optreden van de band sinds
Pinkpop 2000 en de locatie baarde vooraf nogal zorgen: hetzelfde Pearl Jam dat
in ’93 de veel knussere Ahoy’ bevocht als een betonnen demoon moet nu ineens het
veel onpersoonlijker, massaler en sfeerlozer stadion van Vitesse te lijf. Maar
dat het met die sfeer wel goed kwam, bleek al vroeg op de avond, toen het
Australische trio WOLFMOTHER de boel aftrapte. Onder de festivalgangers is dit
Australische drietal al een gevestigde naam en de wereldwijde muziekpers prijst
de band met de grootste riffs, vetste groove en biggest afro sinds de jaren
zeventig unaniem als next big thing. Het is dan ook aandoenlijk om te zien hoe
zanger Andrew Stockdale de eerste paar nummers simpelweg nerveus is, maar
naarmate de steun van het publiek toeneemt alsnog uitgroeit tot geëngageerde
volksmenner. Na dik veertig minuten verlaat Wolfmother het toneel dan ook als
helden – niet slecht voor een voorprogramma. Het komt ze een paar uur later dan
ook te staan op een dikke pluim van de hoofdact.
Als Pearl Jam om kwart voor negen het podium opschuifelt – en we ons dus nog
steeds het hoofd breken over de bedoeling van dat jasje – blijkt echter pas wie
de échte helden zijn van vanavond. Als volleerde stadionact trapt de band af met
een ingetogen, langzaam naar een climax toewerkend Release. Het is al snel
duidelijk dat het voorheen wat ingedutte rockbeest in Vedder sinds de plaat
Pearl Jam van dit jaar weer helemaal bij de les is, want hij bestiert het podium
twee uur lang als een bezetene. Gitarist McCready en bassist Ament hebben de
smaak ook direct te pakken en bij vlagen lijkt de aanblik van Pearl Jam weer op
die springende, stuiterende, losgeslagen bende op het Pinkpoppodium van 1992.
Arnhem krijgt een perfect uitgekiende, gloedvol voortgebrachte bloemlezing uit
Pearl Jams rijke oeuvre, waarbij de geijkte klassiekers (Jeremy, Even Flow,
Alive, Daughter) worden afgewisseld met verrassingen als Lukin en een ziedende
uitvoering van Spin The Black Circle. Vreemd genoeg vertaalt het publiek op het
veld de stevige, gedreven setlist niet in een massale danspartij, maar de muur
van extase die het tussen de nummers door prijsgeeft, verraadt dat de band deze
monsterlijke zaal goed in de tang heeft. En dan, tijdens Rocking In The Free
World, doet Vedder wat hij in ’97 in de Amsterdamse RAI verzuimde: hij springt.
Badend in het zweet rent hij langs de eerste rijen, waarbij we er niet gelijk
helemaal uitraken of ‘ie dat nou expres een paar minuten blijft doen of dat ‘ie
het podium niet meer op kán. Maar tijdens afsluiter Yellow Ledbetter staat ‘ie
er toch weer, in die spotlight, als koning van het Gelredome.
De tevreden lach op zijn gezicht spreekt boekdelen: hij had het naar zijn zin
vanavond. De dertigduizend sufgebeukte mensen die hem vervolgens uitzwaaien ook.
Pearl Jam was vanavond niet te stoppen en rekent in één klap af met alle kritiek
die de matige platen en lange afwezigheid van de Nederlandse podium de laatste
jaren opriep. De band is, simpelweg, meer alive dan ooit tevoren. WILLEM BEMBOOM
(bron: OOR)
Pearl Jam windt Gelredome met gemak om de vinger
1 september
2006, door: Joris Rietbroek
Het was vooraf even schrikken. Pearl Jam in het gigantische Arnhemse Gelredome.
Zou de band uit Seattle zo’n groot voetbalstadion nog wel vol krijgen, ruim zes
jaar na het laatste Nederlandse optreden op Pinkpop en tien jaar na de laatste
zaalshow in de Amsterdamse RAI? En nog belangrijker: zou de groep er wel tot
haar recht komen? Het bleek geen foute gok van de boeker. Nederland heeft Pearl
Jam nog niet vergeten, getuige slechts enkele lege rijen stoeltjes in het verder
bomvolle stadion.
Als voorprogramma bewijst het Australische Wolfmother na de grote Alphatent van
Lowlands en het hoofdpodium van Rock Werchter alvast wel al een stadion met
bijna 30.000 man aan te kunnen. Een kleine drie kwartier lukt het de Led
Zeppelin sound-a-like prima om de aandacht van zo’n groot publiek vast te
houden, met strak spel en de krachtige stem van zanger, gitarist en krullenbol
Andrew Stockdale
In dat geval zou het voor de ervaren rotten al helemaal geen probleem moeten
zijn om de zaal om de vinger te winden. En inderdaad: op het moment dat zanger
Eddie Vedder voor de eerste keer zijn mond open doet om Release van het beroemde
debuut Ten te zingen, hangt het hele Gelredome aan zijn lippen. Wat volgt is een
indrukwekkende, ruim twee uur durende selectie uit de inmiddels 15 jaar
omvattende songcatalogus van de deze avond heel enthousiast en strak spelende
band. De gezichtsexpressie waar Vedder mee zingt, goed te volgen op de grote
schermen, is prachtig om te zien.
Tijdens zo’n concert valt nog eens op hoe veelzijdig Pearl Jam binnen haar genre
eigenlijk is. Van rauwe, snelle stampers als Spin the Black Circle en Lukin tot
publiekslievelingen die zorgen voor complete euforie bij het publiek, zoals
Jeremy, Even Flow en Rearviewmirror. En dan zijn er nog die fraaie ballades als
Man of the Hour, afkomstig uit de film Big Fish, en Betterman. Bij dit
prijsnummer van derde plaat Vitalogy kan Vedder zijn stembanden het eerste
couplet even rust geven: een vol stadion neemt de zang luid en duidelijk over.
Als tijdens de toegiften ook nog Alive en Neil Young’s Rockin’ in the Free World
voorbijkomen, is de overwinning van Pearl Jam in het Gelredome compleet.
Spreekkoren klinken zelden zo fraai.
Lijkt de band zelf ook te beseffen dat het nieuwste werk niet bepaald tot het
beste behoort? Van het nieuwe titelloze album komen in ieder geval maar een paar
nummers voorbij. Maar goed, deze gloedvolle rockshow biedt dan ook zoals gezegd
een staalkaart van het complete repertoire. Verveling dreigt enkel toe te slaan
als de band het nodig vindt om te jammen en enkele nummers tot twee maal de
bekende lengte oprekt met ellenlange drumsolo’s en het bespelen van de gitaar
achter het hoofd. Dat heeft Pearl Jam met zo’n verzameling goede nummers ook
helemaal niet nodig. Laat die fratsen voortaan maar aan foute hardrockbands
over, heren. En hopelijk zien we je jullie dit keer sneller terug op een podium
in Nederland. Hoorden we Eddie Vedder daar niet ‘see you next year’ roepen?
Concert: Pearl Jam, Gelredome, 29/08/’06
Pearl Jam maakt comeback in Nederland
Uitgegeven: 30 augustus 2006 10:24
Laatst gewijzigd: 31 augustus 2006 09:49
ARNHEM - Pearl Jam gaf dinsdag in het Gelredome voor het eerst in meer dan zes jaar weer een optreden in Nederland. De band die begin jaren negentig doorbrak met het album 'Ten' trakteerde het publiek in Arnhem op een ruim twee uur durende show, waarin vooral het oude materiaal centraal stond. De laatste keer dat Pearl Jam optrad in Nederland was op Pinkpop, 12 juni 2000. In Landgraaf was dringen om de band van dichtbij te kunnen bekijken. Achttien dagen later werd de populariteit van zanger Eddie Vedder en zijn bandgenoten nog pijnlijker duidelijk. Op het Roskilde-festival in Denemarken vonden negen mensen de dood tijdens een concert van de Amerikanen. Door de drukte en de modderig geworden ondergrond liepen de fans elkaar onder voet.
Zwarte bladzijde De overige shows van de Europese tournee, waaronder een concert in Ahoy, werden afgelast. De zwarte bladzijde werd omgeslagen, maar Europa werd tot eind vorig jaar gemeden. Dinsdag waren de mannen, die nog jongens waren toen ze samen met Nirvana, Alice in Chains en Soundgarden begin jaren negentig het gezicht vormden van de grunge, dus terug in Nederland. In het Gelredome verloochenden ze hun oude materiaal niet. Door te beginnen met 'Release' en 'Why go home' van 'Ten' kregen de Amerikanen het publiek meteen mee. "Wees lief voor elkaar", zei Vedder, toen hij het enthousiasme van de fans in de gaten kreeg.
Promotie Pearl Jam bewees dat het niet alleen naar Nederland was gekomen ter promotie van de in mei verschenen nieuwe cd. Van het achtste studioalbum werden slechts drie nummers gespeeld, waaronder de goed ontvangen single 'World wide suicide'. Hierdoor was er voldoende ruimte voor hits en publiekslievelingen als 'Jeremy', 'Rearviewmirror', 'Better man' en 'Daughter'. In de tweede toegift van de avond werd 'Alive', het bekendste nummer van de band, massaal meegezongen. Na de monsterhit gingen de lichten van het stadion al aan, maar de band bleef op het podium. Althans: Vedder verliet even het podium om tijdens de Neil Young-cover 'Rockin' in the free world' het publiek in te duiken. Pas na het daaropvolgende nummer, 'Yellow ledbetter', was het echt voorbij. (bron: NU)
Pearl Jam ontketend
woensdag 30 augustus 2006 om 16:27 spits
Door Guido Verburg
Pearl Jam
was dinsdag voor het eerst in zes jaar weer eens in Nederland te zien. De
bescheiden grungerockers trakteerden de 30.000 fans op een eenvoudig maar zeer
opwindend optreden.
"De buitenwereld is al gevaarlijk genoeg; laten we proberen het hierbinnen
veilig te houden. De security is hier om jullie te helpen!" Pearl Jam-frontman
Eddie Vedder wil dinsdagavond in het Gelredôme kennelijk elk risico uitsluiten.
Het tragische optreden op het Deense Roskilde-festival, waarbij negen mensen in
de verdrukking om het leven kwamen, is alweer ruim zes jaar geleden. Toch zit de
schrik er bij de band nog altijd goed in.
Vedders goedbedoelde zorgen zijn overbodig, want echt wild gaat het er vanavond
in het stadion niet aan toe. Het Pearl Jam-publiek lijkt met de jaren ouder en
rustiger geworden en komt vooral om éindelijk weer eens te kunnen genieten van
de ooit razend populaire grungerockers. De Europese optredens werden na het
ongeluk immers afgeblazen, en sinds Pinkpop 2000 was Pearl Jam niet meer in
Nederland.
Afwisseling
Het optreden in Arnhem blijkt een bijzonder aangenaam weerzien. Dik twee uur
staat de band uit Seattle op het podium, met een goed uitgebalanceerde set
waarin oud en nieuw werk elkaar afwisselen. Natuurlijk komen er de nodige
nummers van het nieuwste album pearl jam voorbij, maar die blijken vooralsnog
niet zo makkelijk mee te zingen. Gelukkig is ook debuut Ten uit 1992 - met
afstand het beste en succesvolste van Pearl Jams acht studioalbums - goed
vertegenwoordigd, net als de populaire opvolgers Vs. en Vitalogy.
Recenter werk als Riot Act, Binaural en No Code komen niet of nauwelijks in het
stuk voor, maar dat is bepaald geen gemis. Veel grunge-klassiekers uit Pearl
Jams hoogtijdagen dus, maar toch sluit het optreden aan bij de sfeer van de
laatste plaat. Pearl Jam is erg stevig en uptempo, en de band legt live de
nadruk op het hardere werk uit zijn repertoire. Liefhebbers van hun vele mooie
ballads moeten het doen met de verrassende opener Release en - pas in de eerste
toegift, Man of The Hour. Gerockt wordt er daarentegen volop, met opwindende
nummers als Porch, rearviewmirror en Spin the Black Circle, echte knallers die
met veel overgave gespeeld worden. In die overgave schuilt ook meteen de kracht
van de band, want een show is er nauwelijks. Het bescheiden vijftal - waarvan er
vroeger nog wel eens eentje een gitaar wilde stukslaan - houdt het simpel en
laat de nummers voor zich spreken. Geen decor, geen lichtshow, geen podiumtrucs.
Vedder is met zijn fladderende overhemd en lange haar de enige die er nog als
een grunger uitziet, de andere vier zijn keurige, onopvallende veertigers
geworden. Ogenschijnlijk dan, want in de opzwepende songs en de paar lang
uitgesponnen jams gaan ze ouderwets stevig tekeer.
Slechts twee keer maakt Vedder echt contact met het publiek; eerst om ze op het
hart te drukken vooral voorzichtig met elkaar te zijn in deze gevaarlijke
wereld, later om zich uitgebreid te verontschuldigen voor het feit dat hij
alleen maar Engels spreekt. "In Amerika leren we op school geen andere taal en
er wordt ons verteld dat we in het geweldigste land ter wereld wonen. Idioten!!!
Maar wij proberen onze kinderen anders op te voeden, hoor", bezweert hij.
Het politiek correcte ligt er een beetje dik bovenop - en wie verwacht er nou
serieus dat een Amerikaanse rockster Nederlands leert? - maar het statement
tegen Bush vallen in de Gelredôme wel in goede aarde. Het is het enige echte
show-element van de avond, als Vedder bij de tweede toegift opkomt in een
glitterjasje en met een Bush-masker op. Een masker dat hij vervolgens wurgt met
het microfoonsnoer; best een fel gebaar voor een zanger die eerder op de avond
liefde voor elkaar heeft gepredikt.
Aan die tweede toegift lijkt vervolgens geen einde te komen. Na de absolute
publieksfavoriet Alive lijkt het afgelopen, de lichten gaan zelfs al aan. De
band gaat echter gewoon door met Neil Youngs Rocking in the free world, waarbij
een ontketende Vedder de eerste rijen van het publiek opzoekt. "Dat was het dan,
tot ziens", verklaart de zanger eenmaal terug op het podium, maar gitarist Mike
McCready heeft nóg wat in petto en zet gewoon Yellow Ledbetter in - de echte
afsluiter. Daarmee krijgen de 30.000 meer dan waar voor hun relatief bescheiden
43 euro. Pearl Jam heeft de zes jaar afwezigheid ruimschoots goedgemaakt. (bron:
Spits)
Pearl Jam leeft nog, en hoe!
Door STEFAN RAATGEVER
ARNHEM - Als er één band wordt achtervolgd door niet te overtreffen oud succes, is het rockband Pearl Jam. Gezien 29-8, Gelredome Arnhem . Het album Ten uit 1991 geldt als standaardwerk én absoluut hoogepunt uit de loopbaan van formatie uit Seattle van zanger Eddie Vedder (41). Volgens critici deed de groep daarna weinig meer goed. Een optreden in voetbalstadion Gelredome - zes jaar na het laatste in ons land - leek voor zwartkijkers dé gelegenheid het definitieve doodvonnis over Pearl Jam uit te spreken. De laatste studioplaat kan immers niet in de schaduw staan van Ten, werd daarop vooruitlopend ten onrechte (want deze nieuwste creatie is een gedegen werkstuk) als reden gegeven. Het vijftal gaf in de bijna volle Gelredome (ruim 25.000 mensen) het simpelste weerwoord: een knetterend goed concert dat ondanks het gebrek aan veel sterk nieuw werk ruim twee uur lang fascinerend bleef. Hoewel Pearl Jam vier prima muzikanten telt , was de reden daarvan toch Eddie Vedder. Ondanks zijn straatkrantverkopersuiterlijk is hij voor zijn vele vrouwelijke bewonderaars nog steeds een lekker hapje, maar meer nog het prototype van de charismatische frontman. Met ongekende bezetenheid sleurde Vedder negen kwartier lang zwetend over het sober versierde podium. De reden van het ontbreken van een decor - extra aandacht voor de muziek óf voor het ego van Vedder? - bleef mistig. Het stelde Pearl Jam in elk geval voor de uitdaging meer te presteren dan leunen op de songs van Ten. Voor die test slaagde de band met glans, ondanks een merkwaardige concertopbouw met een kort hoofdprogramma en twee ultralange toegiften. Bij vlagen was Pearl Jam snerpend hard, soms melodieus, maar bovenal meeslepend. Natuurlijk steunde de band op de nostalgie van de vele begin-dertigers, maar het was juist het stuwende refrein van Pearl Jams grootste succes Alive dat de doodvonnistheorie verfrommelde. Vedder en kompanen leven nog, en hoe! (bron: AD)
Op de planken is Pearl Jam thuis
Al 15 jaar staat PJ bekend als een band die verre van
perfecte platen maakt, om vervolgens op het podium te laten horen hoe
bandgeluid, dynamiek en songkeuze allemaal bedoeld waren. Het debuut Ten geldt
als het PJ meesterwerk, maar eigenlijk is geen van de acht studioplaten zo goed
als het gemiddelde optreden van de groep.
Daarom is het zo jammer dat ze in Nederland nooit echt
vaste gasten zijn geworden: PJ is constant op tournee, maar het optreden van
dinsdag was pas het tweede in NL sinds de zomer van 1996. Destijds, in de
Amsterdamse RAI, schrok frontman Eddie Vedder van de afmetingen van de Parkhal,
maar het nog tweemaal zo grote Gelredome wond PJ met een gepassioneerd en
gloedvol optreden om de vinger alsof het een buurtcafe was.
Zo bleek maar weer: op de planken, daar is PJ thuis. De
groep kan er voor de dag komen als een rocklocomotief die de kunst beheerst om
op een warmbloedige, bijna onnadrukkelije manier groots te klinken, in
toegankelijk klassiekers als Even Flow, Jeremy en Porch, maar ook in rauwe
punkprojectielen als Severed Hand, Save You, Lukin en STBC.
PJ kent vele gezichten en gemoedstoestanden, maar live
vallen de stukjes altijd op hun plaats. Zelfs de toegift Bushleaguer, een
politieke verhandeling die je op de plaat liever overslaat en waarvoor Vedder
een George W. Bush-masker opzette, had in Arnhem een functie, als bezwerende
opmaat voor een ziedende uitvoering van Leash, een nummer dat de band niet vaak
speelt.
Dat gold ook voor het prachtige I got Id en Man of the
Hour, stukken die niet op reguliere albums verschenen. Zo worden zelfs de
fanatiekste fans altijd wel een paar keer verrast.
Als het de laatste keer was (en die geruchten gaan, zij
het niet voor het eerst), dan nam PJ in elk geval in stijl afscheid met Alive,
RITFW en publieksfavoriet Yellow Ledbetter. Het was de gedroomde finale, waarmee
PJ de bezoekers van zijn grootste Nl-se optreden in de geschiedenis dronken van
geluk de nacht in stuurde. (bron: volkskrant)
PJ rockt nog fundamenteel
Na jarenlange afwezigheid is Seattle's rockgroep terug op
het podium
PJ werd door Kurt cobain - tijd- en scenegenoot in de
grunge, nog uitgemaakt voor rotte vis vanwege veronderstelde commerciele
neigingen - al passen een langdurig proces tegen het Amerikaanse concertbedrijf
Ticketmaster en het uitbrengen van tientallen live-cd's niet direct in een
gelikt marketingplan. Daarmee vestigde de rockgroep uit Seattle dan weer wel
zijn reputatie als band met hart voor de zaak. Dat zo'n integere houding
uiteindelijk vruchten afwerpt, bleek wel uit de forse opkomst bij het concert
gisteravond, die ook de band zelf verraste: een bijna volle Gelredome. Het
voordeel van zulke trouwe fans is dat een optreden haast per definitie een
greatest hits-set wordt: bekende krakers of obscure albumnummers, ze worden
vrijwel stuk voor stuk uit volle borst meegezongen. Het was een welkom weerzien,
want PJ trad in geen jaren hier op. Afgelopen weekeinde deed de band in Engeland
de eerste festival-optredens sinds het rampzalige Roskilde-festival in 2000,
waarbij negen doden vielen. Zanger Eddie Vedder had het er gisteravond niet meer
over, maar riep het publiek wel op om voorzichtig te zijn, op elkaar te letten
en goed naar de beveiliging te luisteren.
Qua uiterlijk is de charismatische Vedder met zijn lange,
krullende manen en uitgekiende T-shirtkeuze (een heftig verwassen shirt van
punkband The Misfits in de tweede helft van de show) de meest onversneden rocker
van de band. Gitaristen Stone Gossard en Mike McCready zijn kortharige, bebrilde
types, maar ze kunnen hun instrumenten wel degelijk laten rocken. Zeker als ook
Vedder op de gitaar tekeer ging, was het effect een stuwende cadans: rock op
zijn fundamenteels. Dat was goed om te horen,
want achteraf valt aan hun 15 jaar oude debuut Ten pas echt op hoezeer de
grunge, en vooral PJ, geworteld waren in de klassieke rock. Ten is nog steeds de
toetssteen voor PJ: de officiele fanclubsite is ernaar vernoemd, en die plaat
leverde het grootste deel van de setlist. Jeff Ament schitterde in Jeremy met
zijn zeldzame, 12-snarige basgitaar en McCready trachtte de show te stelen met
koddige danspasjes in het verder toch vrij serieuze World Wide Suicide. Maar
hoezeer PJ ook opereert als collectief, het is toch Eddie Vedder die de show
steelt. Als hij uithaalt naar de regering Bush; als hij herinneringen ophaalt
aan oude optredens in het Amsterdamse popcentrum Melkweg en het Groningse Vera;
maar bovenal als hij zingt. Zijn strot glimt van de expressie die een uitweg
vindt in soms wat gezwollen, maar altijd wel gloedvolle melodielijnen - ook als
ze geleend waren, zoals een flard van No Woman No Cry (Bob Marley) of Neil
Youngs Rocking in a Free World in de royale serie toegiften.
Meteen al in het openingsnummer Release kwam bij Vedder
zelfs enig Messiaans potentieel bovendrijven. Dat wordt nog dringen op die
markt, als PJ straks op Hawai in het voorprogramma staat van U2. (bron: NRC)
Niet meer dan standaardrock
Door ROB CHEVALLIER
Woensdag, 30 augustus 2006 - Pearl Jam zakte na een vliegende start wat weg. In Gelredome moet de groep bewijzen dat de status van stadion act nog past. Dat probeert de band met een mix van nieuwe nummers en bekende hits.
Vijftien jaar geleden debuteerde Pearl Jam overrompelend met het
album Ten. Daarna ging het bergafwaarts met de groep. Maar het nieuwe album
Pearl Jam scoort met sprankelende nummers. En Eddie Vedder zingt weer krachtig
en fanatiek. Dat belooft wat voor de tour die de band na zes jaar weer in Europa
brengt.
In een vrijwel vol Gelredome start Pearl Jam heftig met Release. Het geluid is
slecht, maar dat wordt snel beter. Alleen de toetsenist doet de hele avond voor
spek en bonen mee.
Wat volgt is een standaard rockshow, die vooral gedragen wordt door de machtige
stem van Eddie Vedder. Die zoekt nauwelijks contact met zijn publiek, maar wil
zich nog wel even profileren als democratische voorman. „Buiten is de
gevaarlijke wereld, maar hier is het veilig. Laten we het zo houden en positief
blijven.“
Natuurlijk bewaart Pearl Jam topsucces Alive voor de toegift. En dus heeft de
groep een probleem. Komt de wat mindere periode ook aan bod in het middenstuk
van de show? De oplossing van de groep ligt in een aantal belegen trucs, zoals
een gitaar- en drumsolo en een cover van Bob Marley’s No woman no cry. Toch zakt
de aandacht wat weg.
Dan speelt Pearl Jam de laatste troef uit: gewoon een kort middenstuk en twee
lange toegiften, waarbij het publiek mee mag klappen en zingen. Dat heeft het
voorspelbare effect. Alleen Vedders act met een masker komt niet over. De zanger
probeert nog uit te leggen dat hij George Bush bedoelt, maar de uitwerking van
zijn woorden is mager.
Zo blijkt dat Vedder toch charisma mist en de show niet boven de middelmaat uit
kan tillen. Het optreden staat model voor het carrièreverloop van Pearl Jam. Een
sterke start, hier en daar een opleving en een krachtig slot, maar eigenlijk
weinig meer dan standaardrock. Toch hoeft de groep dankzij de steun van zoveel
enthousiaste fans niet bang te zijn voor de toekomst.
-de Gelderlander
Kippenvel bij Pearl Jam
Is het mogelijk om meer dan 30.000 mensen tegelijk kippenvel te laten krijgen? Eddie Vedder, de voorman van Pearl Jam, kreeg het dinsdagavond voor elkaar. "Let alsjeblieft op elkaar. Er is voldoende beveiliging aanwezig, het is een gevaarlijke wereld buiten", zei hij tijdens zijn optreden in het Gelredome in Arnhem.
Pearl Jam was niet meer op Europese tournee geweest sinds het drama bij het optreden in het Deense Roskilde zes jaar geleden waarbij negen mensen overleden, onder wie een Nederlander. Het publiek gaf de Amerikaanse band een warm applaus na deze emotionele oproep. "Het betekent heel veel voor ons om hier na al die jaren weer te zijn", zei Vedder.
Pearl Jam is fel anti-Bush. De Amerikaanse president kreeg er fel van langs. "Ik spreek alleen maar Engels. Op school leerden ze ons dat we in het geweldigste land ter wereld wonen en geen andere talen nodig hebben", zei Vedder. "Fucking fools!", riep Vedder erachteraan tot groot genoegen van de aanwezigen. Tijdens de toegift kwam de zanger spottend op met een Bush-masker.
Ten
De band was met name in de jaren '90 erg beroemd, vooral na het legendarische album Ten uit 1991. Nu, vijftien jaar en acht platen later, heeft de band net een nieuw, titelloos album uitgebracht. Maar het is vooral het oude werk dat het publiek dinsdag in vervoering bracht.
Na anderhalf uur verliet de band het podium, tot groot ongenoegen van de aanwezigen. Maar de heren kwamen terug en speelden nog maar liefst een half uur door. Een van de nummers was - uiteraard - Alive. De band speelden zelfs door toen de lichten in de zaal allang weer aan waren. "Iedereen bedankt" besloot Vedder in het Nederlands. "Tot snel."
-nieuwsnieuws.nl
Pearl Jam imponeert nog altijd
tekst: Nico van der Plas Telegraaf 01-09-06
Samen met bands als Nirvana en Alice in Chains was Pearl Jam begin jaren '90 een van de grondleggers van de grungemuziek. Gezeteld in het hart van de grunge, Seattle, maakte de groep een indrukwekkend debuut met 'Ten', om deze plaat vervolgens zowel artistiek als commercieel nooit meer te overtreffen. Toch staat Pearl Jam live nog steeds op eenzame hoogte, zo bewees de band dinsdag in een bomvol Gelredome.
Natuurlijk moest het achtste album verkocht worden, het beste sinds jaren volgens de band. Maar het komt niet in de buurt van 'Ten'. Een liveoptreden van Pearl Jam is een ander verhaal. De groep staat erom bekend gevarieerde setlists te spelen, elk optreden is een verrassing. In het Gelredome lijken de heren echter te beseffen dat het gros van de mensen komt voor de hits van 'Ten'. Daarom opent de band met twee tracks van die plaat ('Release' en 'Why Go'), twee kippenvelmomenten zijn het gevolg, het voltallige publiek schalt mee. Wat volgt is een twee uur durende rockshow van het hoogste niveau. Want Pearl Jam is nog steeds verschrikkelijk goed. Stevige rocksongs worden afgewisseld met epische songs van 'die ene plaat'. Nergens klinkt de muziek gedateerd. Het nieuwe materiaal sluit naadloos aan bij deze tijdloze nummers. Vedder is niet alleen goed bij stem, hij is de veelkantige charismatische voorman. De ruige rocker, het gevoelsmens en de man van het grote gebaar. Maar hij is ook de sfeermaker die met zijn gitaar een lichtbundel weerkaatst in het publiek. Tel daar een strak op elkaar ingespeelde band bij op, en het is bijna jammer dat Pearl Jam nooit die status van baanbrekende grungers heeft overtroffen. Het publiek weet wel beter; de kracht van een rockband schuilt in de podiumact. Met deze show bewijst Pearl Jam nog steeds tot de beste van de wereld te behoren.