08/30/06 - Sportpaleis, Antwerp, BE
capacity: 17,000
set: Interstellar Overdrive, Corduroy, Animal, Hail Hail, World Wide
Suicide, Severed Hand, Not For You/(Modern Girl), In Hiding, Unemployable, Given
to Fly, Even Flow, Present Tense, Do The Evolution, Big Wave, Elderly Woman...,
Jeremy, Why Go
first encore: Soon Forget, Black, Better Man, Crazy Mary, Comatose, Alive
second encore: Indifference, Hunger Strike, Baba O'Riley, Yellow
Ledbetter
TFT Notes: This show marks the first show in Belgium since ... ever!
Pearl Jam previously had cancellations in 1992 (07/04/92 - Torhout Festival,
07/05/92 - Werchter Festival) and the 07/02/00 Werchter Festival following the
Roskilde tragedy. The audience sang the "doo doo-doo"s at the end of "Black" and
repeated it for minutes, with the band eventually stopping and Ed signaled to
the crowd we gave him goose bumps. Wolfmother's Andrew Stockdale joins the band
for "Hunger Strike".
Verzamelde recensies:
Daverend Pearl Jam
Eindelijk! Dat dacht iedereen die woensdagavond
in het Sportpaleis het allereerste (in amper twee uur uitverkochte!) concert van
Pearl Jam op Belgische bodem afwachtte. Het Australische Wolfmother mocht dan
nog zo goed zijn en zo hard zijn best doen om de zaal warm te krijgen, het was
zo klaar als een klontje waarom iedereen de verkeerschaos in en rond Antwerpen
had getrotseerd. Toen Eddie Vedder na zeven nummers, waaronder “World wide
suicide” (uit het laatste titelloze album), “Hail hail” en “Sometimes” (beide
uit “En code”), “Not for you” (uit Vitalogy) én minstens een halve fles wijn het
publiek toesprak, kreeg hij meer dan een warme ontvangst. Een accentloos
“Goedenavond” leidde een uitgesponnen speech in. De band verontschuldigde zich
uitgebreid voor de twee concerten die ze in het verleden annuleerden en zou dat
later op de avond ook nog meerdere keren doen. Hierna een denderend “Even flow”
waarin elk bandlid de kans kreeg zich van zijn beste kant te laten zien.
Opvallend hier, drummer Matt Cameron (ex Soundgarden), die op het einde van de
avond zijn drumstokjes nog vlak naast onze oren liet terechtkomen.
Tijdens de eerste bisronde kreeg Eddie uit het publiek een T–shirt toegeworpen
met aan de voorkant een Belgische driekleur en op de achterkant een niet mis te
verstane: “We played Belgium for four hours”. Eddie’s
repliek: “I think because of the times we couldn’t make it in the past, we
actually owe you six”. Waarop Vedder spontaan zijn ukulele ter hand
nam en solo “Soon forget” ten berde bracht. Met “Black” liet Pearl Jam het hele
Sportpaleis op zijn grondvesten daveren én zorgde het publiek voor een heus
kippenvelmoment bij de heer Vedder zelve. “Better man” en dé hit “Alive” werden
op het gretige publiek losgelaten, en sloten deel twee van de show af. Voor de
tweede bisronde werd Andy van Wolfmother er nog bijgehaald om “Hunger strike”
van Temple of the Dog (een tijdelijk project van enkele Pearl Jam leden) meer
kracht bij te zetten. Tijdens de laatste nummers (o.a. “Baba O’Riley” van The
Who) zijn de lichten in de zaal al aan en begint een uitgebreid afscheid. Het is
zowel voor de band als voor het publiek een mooie avond geweest. Goed nieuws
voor wie er niet bij was, of voor wie het concert gewoon graag opslaat in de
archieven: surf binnen een dag of twee naar http://bootlegs.pearljam.com en
schaf het concert plus extra’s aan! Verder beloofde Eddie ons ook dat ze volgend
jaar terugkomen naar België, als er maar niks tussenkomt! © Cutting Edge |
01/09/06
Rocken als topsport
Concert.
Derde keer, goede keer: na twee afzeggingen op Rock
Werchter trad Pearl Jam gisteren eindelijk in ons land op, en met zijn stormende
marathonset maakte de groep veel goed.
Het hoeft waarschijnlijk geen betoog dat Eddie Vedder en
de zijnen door de 17.000 toeschouwers in het Sportpaleis als goden werden
onthaald. De groep liet zich het gejuich kort welgevallen, en begon er dan met
gezwinde spoed aan. Amper hadden we kunnen noteren dat Pearl Jam geen groot
videoscherm mee had - hoe lang zou dat in het Sportpaleis geleden zijn? - of de
groep was al vier nummers verder. Toen waren ,,World wide suicide'' van de
jongste cd en ,,Hail, hail'' al gepasseerd, met gierende gitaren van Mike
McCready, Stone Gossard en Vedder zelf, die vooral in de eerste helft vaak naar
het instrument greep.
Vedder zag er afgetraind uit. Hij zette de laatste regel
van de songs regelmatig kracht bij met een luchtsprong en gleed zelfs een paar
keer naar zijn microfoon. Verder visueel spektakel kwam van de gitaristen, die
af en toe achter Vedder de koppen bijeenstaken. Of neem die keer dat McCready in
,,Hail, hail'' in één vlotte beweging een paar rondjes ijsbeerde, een jasje
uittrok en een gitaar aan een wachtende technicus overhandigde - sneller dan een
pitstop in de Formule 1.
De populariteit van Pearl Jam is uniek. De groep speelt
oerklassieke rock, zoals die in de jaren zeventig werd geperfectioneerd.
Eigenlijk heeft dat niets te maken met de grunge, waar Pearl Jam in zijn
beginjaren door zijn afkomst uit Seattle bij werd ingedeeld. Pearl Jam heeft ook
niet de experimenteerdrift van Radiohead, de melodieuze breedte van Coldplay of
de emotionele diepte van U2. In de hitlijsten vind je de band niet, maar live is
hij een fenomeen.
Woensdag was goed te merken waarom. De start was
indrukwekkend, met die stormende gitaren en de huilende bariton van Vedder die
er steeds moeiteloos bovenuit kwam.
Hoorden we daar geen toetsen? Jawel, opzij van het
podium, bijna in de coulissen, kwam een toetsenist af en toe het geluid nog
verder dichtplamuren. Pearl Jam is een moloch, maar een met schwung: hoe de
gitaren in ,,Not for you'' elke keer weer het ritme oppikten en verder stuwden,
kwam recht uit het instructieboekje voor ambitieuze rockers. Stone Gossard mocht
er een soulvolle solo aanbreien en we hapten even naar adem.
Maar Pearl Jam kan ook doseren. Net toen we het kunstje
met de monsterklank en de gekwelde poses wel hadden gezien, wenste de zanger ons
in het Nederlands ,,goedenavond''. Om er meteen aan toe te voegen dat hij
weliswaar vloeiend Frans sprak en bijna even vlot Nederlands, maar toch maar
Engels zou spreken, aangezien we zelf niet konden beslissen wat onze landstaal
was. Vedder als stand-up comedian, die hadden we nog niet gehad. Zijn
,,Eíndelijk zijn we hier geraakt'' deed 17.000 kroppen wegslikken.
Als genadeslag kon dat tellen, en Pearl Jam gooide er
twee gouden hits achteraan: ,,Given to fly'' en ,,Even flow'', waarin McCready
even zijn kunstjes mocht etaleren - gitaar achter rug de bespelen, enzovoort.
Daarna duwde de groep weer voorzichtig het gaspedaal in, met een ziedende versie
van ,,Present tense'' die twee outro's meekreeg: een heavy metalversie en een
epische trage.
Het publiek dus weer helemaal bij de les, maar vrij
onverwacht, na een goed uur, stapte Pearl Jam van het podium. Een roadie wreef
het podium droog, kleefde nieuwe setlists op de vloer en legde droge handdoeken
klaar - Pearl Jam doet rocken op topsport lijken. In het tweede deel van het
concert trok de machine zich weer overdonderend op gang, ditmaal met
uitgesponnen versies van hits als ,,Alive'' en weer veel gitaarkrachtpatserij.
Toen de aandacht weer even verslapte, riep Vedder de zanger van het
voorprogramma Wolfmother, Andrew Stockdale, op het podium voor 2 nummers.
De politiek militante Vedder kregen we maar een keer te
zien, helemaal aan het slot van het concert: ,,Dit is niet hoe we afscheid nemen
in de States, in de States komen we naar je land en bezetten het. Wij zien
jullie volgend jaar terug.'' Dat klonk het dolle publiek als muziek in de oren:
een waardig orgelpunt van een concert dat vooral door de tomeloze inzet van de
groep indruk maakte.
Pearl Jam. Gehoord in het Sportpaleis in Antwerpen op 30
augustus.
VAN ONZE REDACTRICE INGE
SCHELSTRAETE De Standaard
Pearl Jam maakt van Antwerpen bezette stad
Volgend jaar Rock Werchter?!
,,Dit is niet hoe we afscheid nemen in de States, in de
States komen we naar je land en bezetten het. Wij zien jullie volgend jaar
terug.'' Een mens zou voor minder onder de bezetting van een rockmogendheid
willen leven. Pearl Jam wiste woensdagavond in het nokvolle Sportpaleis in
Antwerpen twee annulaties en zestien jaar geduld goed met één beenhard concert.
Het verhaal is bekend, in alle mythische omvang. Groep in
het zog van Nirvana explodeert vanuit Seattle in 1991 tot superstatus in volle
grunge-hype, zanger stort in, zegt af voor Rock Werchter 1992. Diezelfde
inmiddels mega rockband headlinet het Roskilde Festival 2000. In het gedrum voor
het podium vallen negen doden en de groep zegt af voor Rock Werchter 2000. Ja,
natuurlijk, er was een groep zonder zanger als begeleidingband van Neil Young op
Pukkelpop 1995, zo straf als het even mythische Crazy Horse, dat wel. Maar dat
was dus niet écht Pearl Jam. Pearl Jam stond woensdag pas voor het eerst samen
op een Belgisch podium. En hoe.
Kippenvel
Het moet zijn dat Eddie Vedder, 41 intussen, zin had in
zijn eerste rondje België. Tien minuten vroeger dan verwacht trapte de
enigmatische frontman in een op amper twee uur uitverkocht Sportpaleis af met
vier - excusez le mot - retestrakke songs. Als grunge ergens tussen punk en rock
in zit, dan raakte Pearl Jam woensdag beide zijden een paar keer frontaal. Hoe
hard en goed gespeeld ook, het publiek had 15 minuten ver in het concert na 14
jaar wachten nood aan een paar woorden van de veeleer teruggetrokken Eddie
Vedder.
Die kwamen er. ,, Finally ,'' stiet Vedder uit, zijn
fitheid met een attent grapje etalerend: ,,Ik spreek vloeiend Frans en minstens
even goed Nederlands maar omdat jullie zelf niet kunnen kiezen, bedank ik jullie
maar in het Engels.'' Het gejoel zwol aan en kende een hoogtepunt toen Even flow
uit debuutplaat Ten volgde op eerste grote gemene deler Given to fly . Zelfs een
drumsolo - sinds de 70's onsterfelijk onhip, toch? - werd probleemloos
opgeslorpt door de gulzige massa. Kippenvelmoment of hittegolfmoment: het hing
ervan af waar je stond - zitplaatsen werden algauw staanplaatsen - in een
broeierig Sportpaleis.
Bierkraan dicht
De eerste crowdsurfers waren toen al afgevoerd via een
extra uitgespaarde ruimte voor het podium. Het drama van Roskilde doet de
Amerikanen ook nu nog de grootste voorzorgen nemen. Zo fysiek verpletterend als
toen mag een concert nooit meer zijn. Op vraag van de groep zelf werd trouwens
na één uur iedere bierkraan in het Sportpaleis dichtgedraaid, om de fan tegen
zichzelf te beschermen tot na afloop. Of hoe een rock 'n roll-band die vrijheid
in het vaandel voert, zijn eigengereide beperkingen aan de fans oplegt. Het weze
hen vergeven. De roes kwam van het podium.
Ingetogen passages ( Black ) afgewisseld met knallers van
songs ( Big wave uit de jongste titelloze plaat), 15.000 fans die de groep even
met verstomming slaan door minutenlang handenklappend en zingend solo te gaan,
Eddie Vedder die in een duet met zanger Andrew Stockdale van het Australische
voorprogramma Wolfmother (,, a new friend, it seems '') bewijst een stem als
geen ander te hebben, die stem nog wat in de verf zet door op een box te klimmen
en van daar de ultieme meezinger Alive (lang gemeden!) aan te heffen...
Net toen we dachten dat deze groep best nooit meer naar
België komt, omdat het simpelweg onmogelijk lijkt ooit nog veel beter te
klinken, schudde Eddie Vedder in de tweede bisronde een spetterende belofte uit
zijn korte mouw: ,, See you next year! ''
Eindelijk Rock Werchter dan?
Alsjeblieft, Herman?! (het Nieuwsblad)
Blijde intrede
van Pearl Jam door Kurt Blondeel
Pearl Jam in België: eerste keer, goeie keer. De schuld is vereffend
****
ANTWERPEN l Eindelijk. Na twee afzeggingen voor Rock Werchter zette Pearl Jam
woensdagavond voor het eerst in zijn zestienjarige bestaan voet op een Belgisch
podium. Met overweldigend succes: het bijna tweeënhalf uur durende concert in
het uitverkochte Sportpaleis groeide uit tot een ware hoogmis in de harde
rockliturgie.
Toen de vijf Amerikanen om precies 21.36 uur de planken opwandelden, waarde een
zeventienduizendkoppige zucht van verlichting door de zaal. Ze hadden het
gehaald. Pearl Jam zou echter een taaie klant hebben aan de papperige akoestiek,
die vooral de basverrichtingen van Jeff Ament verdoezelde en sommige
gitaarintro's ettelijke seconden in de duisternis van je hersenpan liet
ronddwalen vooraleer iets daar het licht aanstak. Meestal was dat de rauwe,
gezwollen stem van Eddie Vedder, die ten overvloede bewees tot de meest bezielde
en charismatische zangers van het huidige rocklandschap te behoren.
Ook de metalachtige partijen van sologitarist Mike McCready, het showbeest van
de groep, kwamen best goed uit de verf. Dat 'Animal', 'Hail, Hail' en 'World
Wide Suicide' alsnog tot mokerslagen uitgroeiden, was dan weer aan de optimaal
gerodeerde groepsdynamiek te danken. Een brokje uit Sleater-Kinneys 'Modern Girl'
zorgde vervolgens voor een eerste, welkom rustpunt, waarna Vedder de menigte
uitvoerig met dankwoordjes bestrooide. In het Engels, "omdat jullie zelf toch
niet kunnen uitmaken of jullie nu Frans of Nederlands moeten spreken". Goh,
iederéén heeft een mening over Yves Leterme tegenwoordig.
Maar veel gepraat werd er niet. Het larger than life-refrein van 'Given to Fly'
bereidde de weg voor de wereldhit 'Even Flow', een onbetwistbaar hoogtepunt dat
de man naast ons prompt buiten zichzelf deed tuimelen. Handen tegen het
achterhoofd, toegeknepen ogen, een onhoorbare schreeuw die uit een verlossend 'Jaaa!'
leek te bestaan: zo moet de Messias in het oude Jeruzalem zijn onthaald. Al zal
die indertijd wellicht geen gitaar in de nek hebben gelegd of een weinig ter
zake doende drumsolo (vergeef ons de woordovertolligheid) hebben afgestoken.
Het was trouwens opvallend hoe vaak Pearl Jam uit zijn debuut Ten (alweer uit
1991) plukte. Alsof ze daarmee voor eens en altijd de jarenlange schuld
tegenover het Belgische publiek wouden vereffenen. 'Alive', stadionrock pur sang
die in schril contrast stond met Vedders eerdere ukelelemoment 'Soon Forget',
was daarbij voor velen het sein om de thuisblijvers mobielgewijs te jennen. Het
van Temple Of The Dog ontleende 'Hunger Strike', waarvoor de zanger van
voorprogramma Wolfmother de bühne werd opgehesen, was daar echter beter geschikt
voor geweest. Volgens de eigen statistieken was het pas de 21ste keer ooit dat
de band dat nummer publiekelijk speelde. Pearl Jam en België: ze zijn dan toch
voor elkaar gemaakt. Bron: de Morgen
30 Augustus 2006 - Sportpaleis, Antwerpen
Met hun gloednieuwe album 'Pearl Jam' zoeken de vijf heren uit Seattle gedeeltelijk hun roots terug op, terwijl ze hun warme popinslag van de laatste jaren blijven behouden. Na acht albums werd het dan misschien ook wel hoog tijd om België eens te bezoeken. De jonge Aussie-snaken van Wolfmother moesten de spits afbijten: men zal geweten hebben hoe lastig dat blijkt te zijn.
Schaapjes in wolvenkleren
Het Australische trio Wolfmother speelt een leuk spelletje: met elk nummer zo hard mogelijk op een bepaalde seventies-act lijken. Zanger-gitarist Andrew Stockdale is ongetwijfeld één van de allerbeste Ozzy-nabootsers van de laatste jaren, maar jammer genoeg doet hij er weinig tot simpelweg niets verrassends mee. Vooral het vroege Black Sabbath was dan ook hét muzikale referentiepunt doorheen Wolfmother's set, met verder een kopietje van Deep Purple hier, een Cream-riff daar en een wel zeer ondermaatse poging tot Led Zeppelin anno 1970 met het langdradige 'White Unicorn'. Ook de laatste nieuwe single 'Love Train' klonk immens belegen en vorige lijstentrekker 'Mind's Eye' combineerde een magere Pink Floyd-sfeer met een Genesis-orgelpartijtje. Drummer Myles Heskett speelde zo goed als niets anders dan tomroffels en basdrumgrooves (de prijs voor Saaiste Percussie Van Het Jaar is bij deze met verve in de wacht gesleept) en het bij momenten duidelijk gespeelde enthousiasme van bassist Chris Ross kwam wel erg krampachtig over. Hoewel men zou denken dat een groep die zich aan zulke voorbeelden spiegelt nog relatief stevig uit de verf zou kunnen komen, was er geen enkel nummer dat écht rockte. Enkel het kort maar krachtige 'Woman' zat goed in elkaar, rommelde lekker weg en had een gitaarsolo waar het petje even voor af mocht. Jammer genoeg bleek deze jeugdige drietand voor de rest een bijna hilarisch fletse afspiegeling van wat rockbands zo'n dertig jaar geleden groot maakte. Misschien moeten de heren eens overwegen hun groepsnaam te veranderen in het net iets gepastere Hyenamother?
"Finally... we made it"
Hoewel de grungers het ondertussen al zo'n zeventien jaar uithouden, was het de eerste keer dat Pearl Jam een podium betrad op Belgische bodem, aangezien hun vorige tournee in 2000 was afgezegd nadat er negen fans vertrapt werden op het Deense Roskilde Festival. Het tjokvolle Sportpaleis stelde dan ook een ongezien enthousiasme tentoon toen de intro van 'Once' door de boxen galmde. Na een vrij overbodige jam rond Pink Floyd's 'Interstellar Overdrive' gaf Pearl Jam een setje stevige rockers ten beste: 'Corduroy', de bottenbreker 'Animal', 'Hail Hail', de recente single 'World Wide Suicide' en het gloednieuwe 'Severed Hand' gaven Antwerpen een kopstoot van jewelste, met een –voor het Sportpaleis, tenminste- redelijk strak geluid en een opvallend goed bij stem zijnde Eddie Vedder, wat ook geen constante is. De man begroette de rumoerige zaal met een beleefd "Goeienavond", maar ging daarna al meteen even de mist in doordat hij zijn politieke wijsneus toch weer even in de lucht moest steken. "I'm fluent in French and almost as fluent in Dutch, but since you guys can't decide which one to speak, I'll just do it in English, okay?": een uitspraak die gemengde reacties opriep. Het eerste hoogtepunt volgde toen het kwintet een (te) snelle jamversie van 'Even Flow' te horen bracht, met publieksentertainer-van-dienst Mike McCready die een uitgesponnen gitaarsolo tegen de muren liet ketsen, waarna zelfs drummer Matt Cameron een minuutje zijn niet al te misse talenten mocht tentoon spreiden. Na het niemendalletje 'Big Wave' zorgde 'Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town' voor een rustig kippenvelmoment en vervolgens werden van het legendarische debuut 'Ten' (1991) zowel het alom meegejoelde 'Jeremy' als een daarna iets minder overtuigend overkomend 'Why Go' gebracht. Old-school fans hadden niet te klagen.
Een tweede jeugd?
De volgende ronde werd ingezet door Vedder die solo met een banjo het tussendoortje 'Soon Forget' speelde, waarna het epische 'Black' eens zo aangenaam in de oren klonk. Toen het nummer eindigde, bleef het publiek echter koppig doorzingen, waardoor de zanger het daarop volgende 'Better Man' ook enkel op gitaar speelde en de zaal de rest liet doen. Als afsluiter van deze eerste bis-set werd het sinds enkele jaren bewust gemeden 'Alive' nogmaals van het stof ontdaan: Antwerpen at uit Vedder's hand. Toen de groep na duchtig voetengestamp voor een voorspelbare derde keer terugkwam, viel nogmaals op hoe mooi de ballad 'Indifference' steeds klinkt. Na het ietwat gratuite grapje "We're gonna try something we never did in Belgium before" werd Antwerpen getrakteerd op een nummer van het Soundgarden/Pearl Jam-project Temple of the Dog uit 1990. Voor het erg leuke 'Hunger Strike' mocht Wolfmother-zanger Andrew Stockdale de rol van Soundgarden-hoofd Chris Cornell voor zich nemen, wat hij –het mag gezegd- allesbehalve slecht deed, hoewel hij nog wel enkele mijlen van het origineel afzat. De Who-cover 'Baba O'Riley' en vaste afsluiter 'Yellow Ledbetter' mochten het geheel afronden met enkele intense solosessies, waarbij ook gastmuzikant Boom Gaspar de keyboards een duchtige bolwassing gaf. Pearl Jam gaat met zijn laatste titelloze album duidelijk terug de kanten van hun begindagen uit en dat zorgde voor een opvallend intens en uitgesponnen concert. Hoewel de covers niet hadden gemoeten, de oudste nummers duidelijk nog steeds het sterkst blijven en het album 'Riot Act' (2002) volledig genegeerd werd (ook 'Binaural' (2000) was erg magertjes vertegenwoordigd), is het duidelijk dat deze heren zonder show of speciale effecten een gevarieerde set kunnen neerpoten die probleemloos blijft rechtstaan. "See you next year" waren Vedder's laatste woorden: alleszins een mooie belofte.
Matthias Meersmans