06/28/07 - Goffert Park, Nijmegen, Holland
set: Release, Go, Hail Hail, World Wide Suicide, Whipping, Do the Evolution, Given to Fly, Not For You, Wishlist, Even Flow, Insignificance, Unemployable, Jeremy, Nothingman, Better Man/(Save it for Later), Corduroy, Why Go
first encore: Comatose, Daughter/Another Brick In The Wall/War, Leash, Rearviewmirror
second encore: No More, Blood, Alive, Rockin in the Free World, Yellow Ledbetter


 

Verzamelde recensies:

DE NOODZAAK VAN PEARL JAM :: 29-6-2007

Alles, werkelijk alles is anders op de Goffertweide dan vier dagen eerder, toen de Red Hot Chili Peppers teleurstelden in de regen. Nu schijnt de zon, er heerst een festivalsfeertje, het voorprogramma wordt niet uitgefloten, het podium is simpel en zonder opsmuk, de hoofdact geeft alles en de frontman van de hoofdact is charismatisch en pakt het publiek in. Maar bovenal staat er een band met de noodzaak om door te spelen: PEARL JAM!

De bands in het voorprogramma hebben alledrie de naam en de status om een groot podium te vullen. Toch blijft het een ondankbare taak; na Satellite Party zijn de KINGS OF LEON de tweede kat-uit-de-boom-kijk-band van de dag. Gelaten wordt er gereageerd en gelaten werken de Kings hun rechtoe-rechtaan-rock af voor het publiek, dat twijfelt of het nu de band of de zon meer aandacht moet geven. Hoewel de Kings als voorprogramma van Dylan, U2 en Pearl Jam gewend zijn aan een groot publiek, weten ze de vonk van hun muziek niet over te laten slaan. Vedder, getooid in een Kings Of Leon-shirt, genereert later op de avond meer applaus voor de rockers dan de heren tijdens hun optreden zelf lukt. Ze lijken er niet om te malen.

INCUBUS heeft in ieder geval nog een schare enthousiaste meisjes voor het podium, die in zanger Brandon Boyd een lekker voorafje zien alvorens Vedder hun harten mag stelen. Muzikaal weet Incubus niet bijster te boeien. Er komt wat sleet op het trucje met de overvloed aan melodie over strakke ritmes. En die overvolle muzikale combi waait ook nog eens een beetje weg op zo’n groot buitenpodium. Als Megalomanic eenmaal is gespeeld kan iedereen hongerig wachten op het hoofdgerecht.

Ze zijn ouder, wijzer en zelfs grijzer (Vedder begint steeds meer op The Big Lebowksi te lijken), maar Pearl Jam gaat van start in de hoogste versnelling. Het eerste deel van het concert kent een vaart die bijna punk maakt van de muziek. Pearl Jam speelt alsof ze op de hielen worden gezeten. Maar door wat? Demonen uit het verleden, de vergetelheid? Wanneer Vedder zich tot het publiek richt, zegt hij dat hij ons vandaag wil gebruiken, net als dat hij gebruik wil maken van het moment, van de mooie lucht, van de goede dag, van het feit dat dit het voorlaatste optreden is van de korte Europese tour. Pearl Jam wordt niet op de hielen gezeten door de vergetelheid, ze zijn gegroeid, of - beter verwoord door Vedder - ‘it’s evolution baby’, nadat hij even op zijn hoofd even gewezen als hij de eerste regels van Do The Evolution vergeet. Hoe strak en goed Gossard, Ament, Cameron en McCready ook spelen, het is Vedder die alle ogen op zich weet te richten. Zijn contact zoeken werkt, net als zijn handgebaartjes, zijn felle ogen en zelfs het nawijzen van een eenzame overvliegende zwaluw.

Maar er is een vraag blijven hangen boven het podium, sinds het optreden van de Red Hot Chili Peppers vier dagen eerder. Een vraag die de Peppers niet overtuigend konden beantwoorden. Wat is de noodzaak voor een wereldband die alles al heeft bereikt om nog op het podium te staan? Hoe kun je nog met volle overtuiging Jeremy, Alive en Even Flow voor de zoveelduizendste keer spelen? De heren uit Seattle hebben een antwoord dat bij de Peppers ontbrak. Eddie Vedder, toch al niet het meest stoïcijnse type, vertelt geëmotioneerd dat Pearl Jam twee dagen daarvoor voor het eerst sinds het drama in Roskilde, waar negen mensen de verdrukkingsdood vonden tijdens een concert van de band, weer heeft opgetreden in Kopenhagen. Vandaag in Nijmegen is de familie van de daar overleden Nederlandse fan aanwezig. Op verzoek van de zus van de jongen speelt Pearl Jam Better Man.

Op dat moment wordt plotseling duidelijk dat er bij Pearl Jam altijd een noodzaak is om door te spelen. Is het niet door het noodlot zoals Roskilde 2000, dan is het wel door andere oorzaken als politiek, Bush of puur spelplezier. Pearl Jam krijgt het publiek zo meer dan twee uur op hun tenen. Geen moment is er verslapping of verveling. Het concert is vergelijkbaar met een spannende film. De setlist is evenwichtig, Pearl Jam wordt er met de jaren live alleen maar beter op. En dan is het alleen maar logisch dat het voorlaatste nummer Rockin’ In The Free World is. Want dat is het liefste dat de heren uit Seattle doen: rocken, in vrijheid. Omdat ze daartoe de noodzaak voelen. ALEX VAN DER HULST - OOR.

Dank aan de duivel en de koning

Pearl Jam in Goffertpark - De Pers 27 juni 2007

Na zes jaar stond de Amerikaanse band Pearl Jam vorig jaar voor het eerst weer in Nederland. Donderdag keren ze opnieuw terug naar het land waar het vijftien jaar geleden allemaal voor ze begon.Erik Mans kan zich die avond in maart 1992 nog goed herinneren. Het onbekende bandje Pearl Jam speelde in een uitverkocht Tivoli. ‘Het was een zinderend optreden’, zegt de manager van de Utrechtse club. ‘Het maakte veel indruk op de band, ze waren in een jubelstemming.’ Na het concert neemt Mans zanger Eddie Vedder mee naar café België aan de overkant van de Oudegracht. Daar laat hij hem kennismaken met de bieren Duvel en De Koninck. ‘Op een gegeven was ik moe en ben ik weggegaan’, vertelt Mans. ‘De volgende dag kreeg ik een handgeschreven briefje van Eddie. Thanks for introducing me to the devil and the king.’ Als de band drie maanden later op Pinkpop speelt, draagt Eddie Vedder een T-shirt van Tivoli. Het is geen officieel shirt van de club, Vedder heeft het zelf gemaakt door op een oud T-shirt de naam van Tivoli te tekenen.Het is de eerste keer dat de band voor zo’n groot publiek speelt en de vijf muzikanten weten niet wat hen overkomt. Als dolle stieren rennen ze over het podium, voortgedreven door de vijftigduizend man tellende massa. Tijdens het nummer Porch duikt Vedder, een fervent surfer, vanaf een beweegbare televisiekraan de kolkende mensenzee in en surft hij over de uitgestoken handen. Na afloop van het optreden staat de kleine zanger voor de camera van de NOS. Verlegen staart hij naar de grond. ‘We hebben nog nooit voor zoveel mensen gespeeld’, mompelt hij. Om zijn woorden kracht bij te zetten laat Vedder de polaroids zien die hij tijdens het concert van het publiek heeft geschoten. ‘Het is overweldigend’, hij kijkt hoofdschuddend naar de foto’s. ‘De mensen in Nederland zijn zo goed voor ons geweest. In het bijzonder Utrecht, de Tivoli. Een jongen die Erik heet en al die anderen. Zij zijn als familie voor ons.’ Als een verliefde tiener verklaart Vedder dat de band overweegt te emigreren naar Nederland. ‘Utrecht staat bovenaan ons lijstje.’ Maar in de jaren daarna gaat het hard met Pearl Jam, de zaaltjes worden definitief ingeruild voor stadions, de miljoenen stromen binnen en de band wordt omringd door managers en platenmaatschappijen. De liefdesverklaring van Vedder aan Tivoli leidt dan ook niet tot verdere vrijpartijen. ‘Helaas is hij hier niet meer opgedoken’, zegt Mans. ‘Ik heb hem later nog wel een aantal keer gesproken en we hebben nog geprobeerd Pearl Jam te strikken voor een optreden, maar dat is niet gelukt.’ Eddie Vedder brengt in 1996 nog wel een bezoek aan Vera in Groningen, waar hij met Pearl Jam een paar dagen voor het concert in Tivoli heeft opgetreden. Een dag voordat de band in Amsterdam moet spelen, stapt Vedder, getooid met strohoed en zonnebril, in zijn eentje op de trein naar Groningen. Daar betreedt hij onaangekondigd het podium bij de band de Fastbacks. Omdat de Fastbacks de hele tour het voorprogramma van Pearl Jam verzorgen, is het niet meer dan fair om wat terug te doen, verklaart de zanger zijn komst. Na het optreden duikt Vedder de benedenbar van Vera in, waar hij tot in de kleine uurtjes blijft hangen. De volgende ochtend wordt hij gesignaleerd achterop de fiets bij een Groningse student, die hem naar het Centraal Station brengt. Die avond in 1996 speelt Pearl Jam in de RAI in Amsterdam het slechtste concert ooit in Nederland. Met dank aan de duivel en de koning?

Een verrukkelijke avond voor de gitaarrock
door Jeroen Schwartz


NIJMEGEN - Eindelijk klaarde de lucht op en mocht de Goffert in een mild maar aangenaam zonnetje baden. Eindelijk kon na het watertheater tijdens de eerste twee massale openluchtoptredens op het Goffertgras (of wat daar nog van over is) deze maand zowaar een festivalgevoel ontstaan. Met het fris rockende voorprogramma en een groots optreden vol loutering van Pearl Jam, is aan alle voorwaarden voor een gedenkwaardige, verrukkelijke rockavond voldaan.
Pearl Jam, de Amerikaanse kampioenen van de bühne - geen enkele band heeft vast meer live-albums op zijn naam staan - speelt met overgave. Zo hoor je ze zes jaar niet, zo doen ze ons land twee zomers op rij aan. Wie gisteravond het rockfeest onderging, moet hebben gevoeld en gezien dat het 'kleinste' van de drie Goffertconcerten amper onder deed voor het spektakel van de Rolling Stones en de Red Hot Chili Peppers.
Niet in beleving, niet in volume en, aan de plassers en de uitbundige menigte te zien, niet aan bieromzet. Ruim dertigduizend bezoekers lieten zich verroeren door de band, die op het recente, titelloze groepsalbum (2006) wel veel van zijn creativiteit en vuur maar nog niet de hitsound uit het begin van de jaren negentig bleek te hebben teruggevonden. Wat klonk de melancholische maar up-tempo gitaarrock (de ouderwetse grunge) dwingend. Vanaf het moment dat de groep aftrapte met - net als in augustus in het Gelredome in Arnhem - Release gooide het alle remmen los. Ontketend, zoals in World Wide Suicide, om geen minuut te verkwisten. Net toen door snelheid van de nummers de eenvormigheid op loer lag, schakelde de groep terug. De meer dan twee uur durende set was evenwichtig gevlochten rond genreklassiekers als Alive en Even Flow.
Een rockgroep mag zich gezegend noemen met een frontman als zanger en gitarist Eddie Vedder. Krachtige stem, goed in zijn sas, bloedfanatiek en charmant. Hij kan plagen, tekeer gaan en ontroeren. Zoals wanneer hij het grote festivalongeluk in het Deense Roskilde, met grote waardigheid herdenkt. Zaterdag is het zeven jaar geleden dat negen bezoekers tijdens het optreden van Pearl Jam werden doodgedrukt in het gedrang. "Wij zijn ten goede veranderd, festivals zijn veranderd. Alleen had dit ongeluk daar niet voor nodig moeten zijn."
Bron: De Gelderlander

Eerbetoon Pearl Jam aan doodgedrukte Brabander

NIJMEGEN - Pearl Jam-zanger Eddie Vedder heeft donderdagavond in Nijmegen een eerbetoon gebracht aan Frank Nouwens uit Heesbeen. Zeven jaar geleden kwam hij om het leven tijdens een concert van de band op het Deense Roskilde-festival.

De familie was bij het optreden dat Pearl Jam gaf in het Goffertpark. Op verzoek van de zus van de jongen speelde de Amerikaanse band het nummer Better Man.

Vedder kreeg zijn toeschouwers even stil toen hij sprak over de tragische gebeurtenis in 2000, waarbij naast Frank Heesbeen nog acht mensen werden doodgedrukt in de massa.

vrijdag 29 juni 2007 Omroep Brabant

Concert: Pearl Jam in the Park
FOK!) - vrijdag 29 juni 2007

Het Goffertpark is de laatste weken dé locatie voor grote muzikale namen zo lijkt het: eerste de Stones, dan de Peppers en donderdag jongstleden was het de beurt aan Pearl Jam. Net als bij de Stones was het concert niet uitverkocht, maar voor de poorten stond het een uur voor opening al bomvol. Doordat de poorten echter een half uur te laat open gingen was het om 16.00 nog meer dringen. Die hoge vroege opkomst zal mede te danken zijn aan het drietal voorprogramma's die Pearl Jam vergezelden die dag. Geen Van Morrison die er na een kwartier de brui aan geeft, of een Avalon die genoeg etenswaar naar zijn hoofd kreeg geslingerd om een weeshuis van te voeden, maar bands die wel zouden moeten weten hoe je een showtje maakt.

Voorprogramma's
Perry Farrell's Satellite Party mocht de zonnige middag openen, maar kreeg weinig bijval. Opzich niet zo vreemd, het veld was nog maar half vol en het publiek was meer in de weer met muntjes, t-shirts, snacks en bier halen of een plek in de eerste ring veilig stellen. Het gehele oeuvre van Satellite Party is ook nog maar net uitgebracht en alleen 'Insanity Rains' lijkt een beetje aandacht te trekken (samen met het krolse achtergrondzangeresje dat halfnaakt over het podium heen gleed). Bestond Jane's Addiction nog maar...dan was het misschien iets aanstekelijker geweest.

Next in line waren Kings Of Leon, die muzikaal al beter in lijn lagen met Pearl Jam. De vuige bluesrock die vorig jaar in het Gelredome nog werd verzorgd door Wolfmother kwam nu op conto van de familie Followill. De schelle stem van Caleb gonst, vergezeld van een muur aan gitaargeweld, over het veld heen. Vooral 'On Call' en 'Charmer' zijn erg bevredigend op zo'n zonovergoten namiddag. Tijdens het slotnummer van de set liet Eddie Vedder ook al even zijn gezicht zien en stem horen. Opgezweept door het enthousiasme van het publiek mepte hij tijdens het nummer twee tamboerijnen tot gort.

Incubus was, als laatste van de opwarmers, de grootste naam van de drie. Brandon Boyd en consorten hadden nog een uur de tijd om het inmiddels volgestroomde park op te zwepen. De band knalde er lekker in met 'Nice To Know You' en lieten de show voornamelijk dragen door de bekendere hits zoals het recente 'Anna Molly' en 'Love Hurts' en het oudere 'Wish You Were Here'. Het geluid stond helaas wat scheef afgesteld: de bass liet je broekspijpen heen en weer vliegen, waardoor het gitaargeluid wat op de achtergrond raakte. Boyd heeft gelukkig genoeg steminhoud om hier nog over heen te brullen.

Better Man
Om 20.45 was het de beurt aan de hoofdact zelf, weerszijden van het podium waren bekleed met artwork van de nieuwe tour en de grote videoschermen maakten het voor het hele veld mogelijk om de details van het optreden te volgen. Zoals wel vaker opende Pearl Jam redelijk rustig met 'Release', één van de vele nummers van het 'Ten' album die werden voorgedragen.

'Even Flow' en 'Jeremy' volgden later in de reguliere set en waren al hoogtepunten op zich. De band was in zeer goede doen, ze speelden met bezieling en waren enthousiast en overdonderd door de sfeer op het veld. Nederland staat hun dicht aan het hart en dit was daarnaast ook nog een speciale show voor de band. De familie van het Nederlandse Roskilde-slachtoffer was namelijk aanwezig en 'Better Man' werd op aanvraag van zijn zus als ode opgedragen aan de nabestaanden. Een indrukwekkend moment waarin de sfeer op het veld samensmolt tot één brok saamhorigheid.

Zes Sterren
Pearl Jam bewees weer eens te meer dat het een rockband van wereldklasse is. De energieke en intensief genietende Vedder is een volksmenner bij uitstek en stelde zich samen met zijn band dankbaar op. Om de zoveel nummers werd er een handje plectrums het publiek ingegooid en zijn liefde voor het Nederlandse publiek werd ook niet onder stoelen of banken geschoven. Maar wat vooral sprak was de muziek, de show kende een zeer intense sfeer. Zoiets voelde je op het veld, het gonsde tussen het publiek door en iedereen werd erbij betrokken. Hoogtepunten waren er teveel om op te noemen, dat zie je alleen al aan de setlist. Een grote afwezige was 'Black', maar daarvoor kreeg het publiek wel onder andere 'Rockin' In The Free World', 'Corduroy', 'Alive', 'Leash' en 'Daughter' terug. De laatste ging zelfs nog gepaard met 'Another Brick In The Wall' en 'War'. Het geluid voorin was ook nog eens prima: hard maar goed afgesteld. De mensen die achterin stonden hadden het helaas minder door de harde wind. Maar zelfs dan kan het niet anders zijn dan dat de sfeer en de muziek een diepe indruk op je achterlieten. Het gevoel van 'Fuck Yeah' borrelde meer dan twee uur lang omhoog en het is dat ik geen zes sterren mag geven voor dit muzikale vermaak, maar anders...

Pearl Jam / Incubus / Kings of Leon / Satellite PartyNog steeds één der hele Groten.

28 juni 2007, Goffertpark, Nijmegen

tekst: Niels Steeghs

In de afgelopen maand had het Nijmeegse Goffertpark met gemak omgedoopt kunnen worden tot een permanente openluchtpoptempel. Met de Rolling Stones en de Red Hot Chili Peppers bezoeken al enkele rockmastodonten de Waalstad. In tegenstelling tot het voornoemde tweetal lukt het Pearl Jam wél de weergoden te overtuigen de hemelsluizen dicht te houden om ruimte te laten voor een zonovergoten rockpartijtje.

Aan Perry Farrells Satellite Party is de eer voorbehouden af te trappen. Diens bonte gezelschap maakt er een vrolijk feestje van in de vroege avond. De excentrieke Farrell zelf heeft geen enkele moeite de aandacht op zich te vestigen. Hij danst en rent over de bühne en is niet te beroerd om zijn neus te steken in de boezem van diens hoogblonde pin-up assistente annex achtergrondzangeres.

De serieuze rock is meer het métier van de drie broertjes en het ene neefje van predikant Leon Followill, beter bekend als Kings of Leon (foto links). Het ruwe, soms bijna hypnotiserende rockgeluid van het Amerikaanse kwartet past goed op een festivaldag als deze, hoewel het toch lastig is een publiek te overtuigen dat eigenlijk maar voor één band komt. Met grootse gitaarklanken en het rafelige stemgeluid van zanger Caleb Followill wordt een overtuigende set neergezet, waarbij zelfs Eddie Vedder nog even ondersteuning verleent.

Het laatste opwarmertje is aan de tegenwoordig wat erg gepolijste funkrockers van Incubus (foto beneden). Zanger Brandon Boyd kan in elk geval nog altijd rekenen op een vaste schare vrouwelijke aanbidders, zoveel is wel duidelijk. Onaardig klinken nummers als ‘Megalomaniac’ en ‘Wish You Were Here’ zeker niet, maar de spontaniteit is op het podium ver te zoeken. Het wachten is eigenlijk maar op één ding: vlammende actie.

Daar is Pearl Jam (foto boven) voor ingehuurd. Het vijftal begint direct vol gas. Vanaf de machtige opener ‘Release’ overrompelt de band, niet in de laatste plaats dankzij de imposante gitaarklanken van Mike McCready en Stone Gossard.

Twee uur en een kwartier lang zetten de grungerockers uit Seattle met zichtbaar plezier het fraaie Nijmeegse park volledig in vuur en vlam. Dat alles onder de bezielende leiding van showmaster Eddie Vedder. Hij lacht, praat, spuugt, springt, ontroert en gaat vooral vocaal tekeer als een bezetene. "Geniet van het moment!", zo geeft de meester het publiek mee.

Geen truc met een masker van George Bush ditmaal, maar wel weer een stortvloed aan kritische woorden richting de Texaan en diens regering. Nieuw is het akoestische protestlied, ‘No More’ dat Vedder in zijn eentje speelt. Juist die twee woorden wil de Amerikaan horen uit al die duizenden kelen. Weg met die vuile oorlog en vooral weg met Bush. Pearl Jam vormt één van de voornaamste assen van de hedendaagse protestmuziek. Vandaar dat ze geheel in lijn met Neil Youngs evergreen keihard blijven rocken voor de vrije wereld.

Maar er is ook bezieling en emotie. Kippenvelverwekkend is de ode aan de bij het Roskildedrama omgekomen Nederlander. Familie en vrienden van de jongen zijn op uitnodiging van Pearl Jam aanwezig. Op verzoek van diens zus wordt het ontroerende ‘Better Man’ opgedragen en luidkeels meegezongen ter nagedachtenis aan die traumatische junidag in 2000. Héél even staat er een lijntje open met het hiernamaals.

Dit is een avond die niet vergeten wordt zodra de piep in de oren is verstomd, zoveel is wel duidelijk. De goed uitgebalanceerde muzikale trip dendert – ‘Black’ uitgezonderd – langs alle klassiekers uit het oeuvre. Al mag het albumsucces van Ten misschien nooit meer overtroffen worden, deze avond bewijst Pearl Jam opnieuw één der hele Groten te zijn. (bron: kindamuzik)

Pearl Jam nog steeds energiek
Vedder's stembanden klinken optimaal in het Goffertpark

[Tekst: Ilse Lambert 3 voor 12]

Perry Farrell's Satellite Party verwelkomt de vroege festivalbezoekers met eighties revival rock. De voormalige Jane's Addiction zanger heeft zijn echtgenote meegebracht die als ornament in hotpants met ophitsende en wulpse standjes het publiek probeert op te warmen. Dat lukt vooral aardig dankzij de strakke gitaarsolo's en de Jane's Addiction songs die aan de setlist zijn toegevoegd.

Hoewel Kings of Leon het immens grote podium geheel ter beschikking heeft, staan ze met zijn allen statisch opgepropt op een kluitje. De songs klinken strak en hebben veelbelovende intro's. Helaas lijkt elk nummer weer meer van hetzelfde te zijn. Behalve dan het laatste nummer. Eddie Vedder komt gewapend met twee tamboerijnen alvast even warm draaien. Dit zorgt voor veel enthousiasme bij het publiek, maar eigenlijk maakt het vooral ook duidelijk dat de King's of Leon zanger nog wel enkele zanglessen mag volgen. Ook het samenspel met de strak spelende band kan stukken beter.

Intussen maken de donkere wolkjes die over de Goffertweide drijven weer plaats voor de zon, en de zonnebrillen voeren in plaats van de paraplu's bij de vorige In the Park edities de boventoon. De Incubus set is sterk, en versterkt de warmte van de zon. Het publiek laat zich verwennen met vele klassiekers. Het album 'Morning View' lijkt de rode draad voor het optreden. De samenzang klinkt subliem en het optreden verveelt geen moment. Incubus is een perfecte opwarmer voor wat nog komen gaat.

Vergezeld van een fles wijn betreedt Eddie Vedder met Pearl Jam het podium. De band die in de jaren '90 één van de grote namen uit de grunge was en vooral bekend werd met het album 'Ten' en de hit 'Alive' opent sterk en heeft al bij het tweede nummer het publiek voor zich gewonnen. Tijdens het eerste gedeelte van het optreden brengt de band nieuwe en relatief onbekende nummers die al snel bekend klinken door de kenmerkende Pearl Jam sound. Het decor dat de band ter verfraaiing op het podium heeft laten aanbrengen doet denken aan Mozes en de rode zee. Door de kleine afmetingen komt het echter een beetje knullig over en heeft het weinig toegevoegde waarde gedurende de show.

Het contact tussen band en publiek is uitstekend. Eddie Vedder weet het park stil te krijgen door de aanwezige familieleden te begroeten van de overleden fans van het veelbesproken Roskilde drama in 2000. Dit wordt door het publiek met luid applaus ondersteund. Pearl Jam lijkt er nog sterker door te gaan spelen, en Vedder's stembanden klinken optimaal het park in. Na een show van dik anderhalf uur volgt de eerste toegift. Die begint met een improvisatie op de tussen het publiek ronddwarrelende ballonnen met de tekst 'we miss you already'. Wat volgt is een politiek statement over de oorlog in Irak met een nummer dat geschreven is voor een veteraan. Vedder begeleidt zichzelf akoestisch en krijgt precies los bij het publiek wat hij wil. Tijdens de tweede toegift staat het park opnieuw op zijn kop. Na 'Alive' volgt nog een vertolking van Neil Young's 'Keep on rockin' in the free world'. Tamboerijnen worden in het publiek gegooid en wisselen van eigenaar.

Na een optreden van dik twee uur is het tijd voor de simpele eindconclusie. Eddie Vedder is er nog steeds. Of zijn oma Pearl nog steeds lekkere Jam voor de band maakt weet ik niet, maar de wereldverbeteraar bracht zijn politiek getinte songteksten op een bescheiden manier ten gehore met een subliem spelende band tijdens een energiek optreden.

Pearl Jam waakt over woestijn en laat stijgende zee achterwege.

tekst: Hans Nauta TROUW 2-7-07


Twee avonden voor het concert in het Goffertpark in Nijmegen speelde de Amerikaanse rockband Pearl Jam in Denemarken. Voor het eerst sinds hun optreden op het Roskilde-festival in 2000 waarbij negen concertgangers in het gedrang om het leven kwamen, onder wie de 23-jarige Brabander Frank Nouwens. "Dat veranderde veel voor ons, het leerde ons over het leven", zegt zanger Eddie Vedder halverwege het concert. "Frank wordt erg gemist, nog het meest door zijn moeder, die hier vandaag te gast is, net als zijn zus." Vedder prijst hun moed en het publiek klapt, waarna de band op verzoek van de familie 'Betterman' speelt. Dat Vedder iets eerder aan het eind van de klassieker 'Jeremy' het microfoonsnoer om zijn nek draaide en aantrok alsof het een strop was, neemt niet weg dat hij verder een zorgzame indruk maakt. Ouder en wijzer sinds Roskilde waakt hij vaderlijk over zijn publiek. "Zorgt iedereen nog voor elkaar?" En later: "Wat fijn dat iedereen hier veilig is." De mooie lucht is 'perfect' en alsof Pearl Jam een beginnend bandje is, roept hij: "Geweldig dat jullie ons een podium geven om op te spelen." Na nog wat van die positieve kreten weet je het wel, maar toch geeft Vedder zijn aanhang zo het gevoel bijzonder te zijn. Dat zorgt voor loyaliteit, en maakt het de band mogelijk ook de magere jaren te overleven. Pearl Jam is de laatste grote band uit grunge-stad Seattle die nog overeind staat. Ze bereikten nooit meer het publiekssucces van het debuut-album 'Ten' (1992), met daarop klassieke rocksongs als 'Alive', 'Even Flow', 'Jeremy' en 'Black'. Wel lukt het ze om zonder concessies aan de commercie hun eigen weg te blijven gaan. Vorig jaar verscheen de elfde cd 'Pearl Jam', met daarop het sociaal bewogen 'Unemployable' over werkloosheid, en de anti-oorlogsnummers 'Army Reserve' en 'World Wide Suicide'. Dat tweede is tijdens het optreden een sterker statement dan het knullige citaat uit Pink Floyd's The Wall: 'President Bush, leave our kids alone', aangevuld met het refrein van Edwin Starr's 'War': 'What is it good for? Absolutely Nothin'. Vedder zingt nog een akoestisch lied voor een bevriende soldaat die verlamd terugkeerde uit Irak, en die hem meer leerde over oorlog dan de twintig boeken die hij erover las. Het achterdoek, een variant op 'De Grote Golf' van de Japanse kunstenaar Hokusai, doet vermoeden dat hij zich ook nog wel even uitspreekt over het klimaat en het stijgende zeewater, maar dat blijft achterwege. Want er moet ook nog gerockt worden, en dat kan Pearl Jam nog even strak als voorheen. Met als voornaamste wapens de gelaagde gitaarpartijen en de diepe stem van Vedder, die soms getergd en vermoeid klinkt, dan weer uitgelaten en krachtig. Al zakt het concert op driekwart in door gebrek aan variatie en verrassing, tot die tijd klinken ze als de ontketende leeuw uit 'Jeremy', jagend op de vlinders van 'Even Flow'.

Gedenkwaardige rockavond met groots Pearl Jam

Tekst: Jeroen Schwartz, Leidsch Dagblad, 30-6-2007


Eindelijk klaarde de lucht op en mocht het Nijmeegse Goffertpark in een mild maar aangenaam zonnetje baden. Eindelijk kon na het watertheater tijdens de eerste twee massale openluchtoptredens op het Goffertgras (of wat daar nog van over is) deze maand zowaar een festivalgevoel ontstaan. Met het fris rockende voorprogramma en een groots optreden vol loutering van Pearl Jam, is aan alle voorwaarden voor een gedenkwaardige, verrukkelijke rockavond voldaan. Pearl Jam, de Amerikaanse kampioenen van de bühne - geen enkele band heeft vast meer live-albums op zijn naam staan - speelt met overgave. Zo hoor je ze zes jaar niet, zo doen ze ons land twee zomers op rij aan. Wie donderdagavond het rockfeest onderging, moet hebben gevoeld en gezien dat het 'kleinste' van de drie Goffertconcerten amper onder deed voor het spektakel van de Rolling Stones en de Red Hot Chili Peppers. Niet in beleving, niet in volume en, aan de plassers en de uitbundige menigte te zien, niet aan bieromzet. Ruim dertigduizend bezoekers lieten zich vervoeren door de band, die op het recente, titelloze groepsalbum (2006) wel veel van zijn creativiteit en vuur maar nog niet de hitsound uit het begin van de jaren negentig bleek te hebben teruggevonden. Wat klonk de melancholische maar up-tempo gitaarrock (de ouderwetse grunge) dwingend. Vanaf het moment dat de groep aftrapte met net als in augustus in het Gelredome in Arnhem 'Release' gooide het alle remmen los. Ontketend, zoals in 'World wide suicide', om geen minuut te verkwisten. Net toen door de snelheid van de nummers de eenvormigheid op de loer lag, schakelde de groep terug. De meer dan twee uur durende set was evenwichtig gevlochten rond genreklassiekers als 'Alive' en 'Even flow'. Een rockgroep mag zich gezegend noemen met een frontman als zanger en gitarist Eddie Vedder. Krachtige stem, goed in zijn sas, bloedfanatiek en charmant. Hij kan plagen, tekeer gaan en ontroeren. Zoals wanneer hij het grote festivalongeluk in het Deense Roskilde met grote waardigheid herdenkt. Zaterdag is het zeven jaar geleden dat negen bezoekers tijdens het optreden van Pearl Jam werden doodgedrukt in het gedrang. ,,Wij zijn ten goede veranderd, festivals zijn veranderd. Alleen had dit ongeluk daar niet voor nodig moeten zijn.''