06/29/07 - Werchter Festival, Werchter, Belgium
set: Go, Animal, Brain Of J., World Wide
Suicide, Once, Dissident, Do The Evolution, Gods' Dice, Corduroy, Elderly Woman
Behind The Counter In A Small Town, Why Go, Given To Fly, Even Flow, Life Wasted,
Porch
first encore: No More, Smile, Better
Man/Save it for Later, Alive
second encore: Baba O'Riley (with Josh Homme)
Main stage Rock Werchter, 29 juni 2007
Dat er wat goed te maken viel sinds ze zowel in 1994 en 2000 hun optreden op Werchter annuleerden (bovendien ook hun enige gigs die ooit in ons land werden gepland), besefte Pearl Jam vorig jaar maar al te goed toen ze op 30 augustus 2006 het Antwerpse Sportpaleis aandeden. Zanger Eddie Vedder verwees er die avond zo vaak naar dat het haast aandoenlijk werd. Je kreeg zin om hem in je armen te nemen – al moeten we bekennen dat we daar eigenlijk altijd al zin in hebben gehad - hem troostend klopjes op de rug te geven en de verloren zoon te zeggen “’t Is allemaal vergeven en vergeten, Ed.”
En dat was het ook! Het Sportpaleis barstte van de sfeer, gemoedelijkheid, extase, geluk… en uiteraard ook uitstekende muziek. Pearl Jam kan dan ook tot één van de betere live-bands van de wereld gerekend worden. De avond kon dus niet meer stuk. De laatsten der Seattle-mohicanen zetten een geweldige set neer en de vloek was dan toch nog gebroken: Pearl Jam was eindelijk in België geraakt.
Meer zelfs, Eddie Vedder keerde de vloek helemaal om toen hij op het eind van de set een “See you next year” het publiek inwierp. Hadden we dat goed gehoord? Zou Pearl Jam na vijftien jaar afwezigheid plots in één jaar tijd tweemaal Belgische bodem en oren beroeren? Dat zou de wereld op zijn kop zijn. En toch, enkele maanden later bleek Eddie Vedder een man van zijn woord te zijn, want vanuit het Rock Werchter-hoofdkwartier werd bekendgemaakt dat Pearl Jam de tweede dag van het festival zou afsluiten.
Iets na elf uur op 29 juni en daar kwamen ze dan: Eddie Vedder, Stone Gossard (gitaar), Mike McReady (gitaar), Jeff Ament (basgitaar) en Matt Cameron (drums)… met een optreden dat je gewoon helemaal uit je schoenen, sokken en resterende kledingstukken blies. Een gig die de herinnering aan het Sportpaleis zelfs helemaal deed verbleken. Eddie Vedder en de zijnen brachten een aaneenschakeling van greatest hits, waarvan een knallend ‘Go’ het startschot gaf. Alle nummers die in 1994 en 2000 zouden gespeeld worden, kwamen aan bod. Mokers van songs uit de twee eerste albums, ‘Ten’ en ‘Vs.’, zoals een ‘Even Flow’ van meer dan zeven minuten bijvoorbeeld, of ook ‘Once’, afgewisseld met zachtere pareltjes, waaronder ‘Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town’. Bij aanvang van deze song liet Vedder zich ook meteen van zijn geëngageerde kant zien met enkele woorden over Amerikaanse soldaten die naar Irak worden gestuurd en daar sterven. Later in de set zou hij nog zulke uitlatingen doen. “We’d invite you to go back with us to America, but it’s not a place you want to be in right now. It’s time to take out the trash!” De trash zijnde onze goede vriend, George W. Bush.
Gelukkig werd er ook nog heel wat muziek gemaakt. Een greep uit de nummers: ‘Given to Fly’, ‘Fly Wasted’ en ‘Porch’, waarna de Jammers het podium een eerste keer verlieten. Na enig geroep en gefluit van het publiek stonden ze er echter weer. Hoe kon het ook anders? Ze waren het publiek nog een serieuze ‘Alive’ en een aangrijpend ‘Betterman’ verschuldigd, songs die altijd al tot ieders favorieten heb behoord en die bijgevolg uit volle borst werden meegezongen. En zelfs wanneer ze na hun bisnummers van het podium gingen, was de kous nog niet af. Want ook dan stonden ze er weer… ditmaal vergezeld door de zanger van Queens of the Stone Age, Josh Homme – of toch een zeer stonede versie ervan - om ‘Bab O’Riley’ van The Who te brengen.
Met dit Werchteroptreden overtrof Pearl Jam wat ze vorig jaar in het Antwerps Sportpaleis lieten zien en horen. De setlist was evenwichtig samengesteld, met sfeerbrengers die elk festivalpubliek over de streep kunnen halen en favorieten die de fans plezieren. Eddie Vedder weet bovendien het toespreken van het publiek ideaal te doseren, en er op een persoonlijk manier een band mee te creëren. Al was het maar door – de Roskilde-tragedie indachtig - even te vragen of iedereen nog leeft en gezond is. Kortom, een onvergetelijk opzwepend maar ook een onvergetelijk Werchter-moment. Wie nog beweert dat er sleet op Pearl Jam zit, heeft dringend een oor- en oogarts nodig.