08/13/09: Sportspaleis Ahoy, Rotterdam, Netherlands
opening act: Gomez
set: Elderly Woman…, Last Exit, Animal, The Fixer, Given To Fly, Severed Hand, Why Go, Dissident, Brother, Gone, Even Flow, Wishlist, Nothingman, 1/2 Full, Black, Got Some, Go
first encore: Life Wasted, Better Man/(Save it for Later), Daughter, Lukin, Comatose, Alive
second encore: You’ve Got To Hide Your Love Away, Love Reign O’er Me, Do The Evolution, The Real Me, Yellow Ledbetter
TFT Notes:
Sportspaleis Ahoy (10,000) was sold out within minutes, and hosted Pearl Jam for the third time in its history. It could have been the fourth, but the scheduled concert for 3 July, 2000 was canceled because of the Roskilde tragedy. Eddie Vedder mentions it’s the fifteenth concert of the band in The Netherlands. But at the same time, it’s only the third one since 1996 (excluding the 2000 Pinkpop festival participation) and they hadn’t played in The Netherlands until 2006. Although it’s only the third concert of the band in 2009, after the Calgary V-Fest and the one at Shepherd’s Bush Empire two days before, there’s no need for adaptation. “It’s good to be back”, Vedder claims. The show is loud and lively. After three songs, “Last Exit” and “Animal” already have set the tone. Backspacer’s “The Fixer” and “Got Some” are played with much enthusiasm, but the band has a focus on the nineties’ material. Tally: four songs off Ten, five off Vs, three off Vitalogy, only one off No Code, three off Yield are played and add “Brother” and “Yellow Ledbetter” to this. No songs from Binaural are played and only one off Riot Act (”1/2 Full”) . Pearl Jam gets it share with four songs. Covers are “The Real Me”, “Love, Reign O’er Me” (both of The Who) and “You’ve Got To Hide Your Love Away” (Beatles). Vedder apologies for not having prepared some lines in Dutch, but adds that at least he doesn’t have “a Texas accent”. He’s talkative and in good shape. He jokes that, when the band stepped out of the hotel, they noticed two lines of people waiting and started to shake hands with them, but they appeared to be waiting for the bus. “Alive”, “Better Man” and “Black” get the crowd wild. The Backspacer songs fit in perfectly. “Wishlist” is performed superbly. “Daughter” includes a short jam but has no tag. During McCready’s solo in “Even Flow”, Vedder takes a smoke at the side of the stage. With the lights already on, Yellow Ledbetter gets every last person on their feet. Vedder gives a solo performance of “You Gotta Hide Your Love Away” and talks about acceptance of homosexuality. Before “Lukin” starts, Vedder asks the crowd how many of them have been to Seattle and have seen Mudhoney play. During one of the songs, Vedder claims he’ll settle in Rotterdam. He promises to come back within one and a half year, or ten days, and after a set of more than two and a half hour, the impressive show comes to an end.
Verzamelde recensies:
Pearl Jam staat als een huis in Ahoy
ROTTERDAM – De Amerikaanse rockband Pearl Jam brengt over enkele weken hun negende studioalbum uit. Voor het echte tourcircus straks losbarst doet de groep als opwarmertje een viertal shows in Europa.
Het concert van vanavond is het derde optreden dat de band in meer dan een jaar tijd geeft, legt zanger Eddie Vedder haast verontschuldigend uit. Maar moeizaam gaat het absoluut niet. Integendeel. In galmbak Ahoy, waar veel bands met hun geluid genadeloos op hun bek gaan, staat Pearl Jam als een huis. Ook van enige spanning is weinig te merken. Het lijkt het vijftal geen enkele moeite te kosten hun act neer te zetten. Vedder lurkt af en toe ontspannen aan een fles wijn en danst tussen de zanglijnen door zwierig over het podium. De band is daarnaast zo vertrouwd met het eigen materiaal, dat hier en daar wat zijpaadjes opduiken. In Better Man wordt een stukje Save It For Later verwerkt en in Even Flow en Alive worden de solomomenten wat opgerekt om gitarist Mike McCready de ruimte te geven zijn gitaartalent ten toon te stellen. Ook voor een paar covers draait het vijftal de hand niet om. The Beatles’ You’ve Got To Hide Your Love Away komt voorbij en The Who wordt geëerd met twee liedjes: The Real Me en Love Reign O’er Me. Zou de band zelf eigenlijk beseffen dat ze zich qua statuur ondertussen zo’n beetje met die legendarische groepen kunnen meten? Het eerste kippenvelmoment van de avond komt met Black van het doorbraakalbum Ten, dat door het publiek als één man wordt meegezongen. Nog een meezinger is uiteraard Alive, het bekendste nummer van de band en niet geheel verrassend de afsluiter van de toegift. Als de band vervolgens het podium verlaat en de zaallichten niet gelijk aan gezet worden, gaat het dak er af in Ahoy. En jawel, de band komt terug voor maar liefst nog vijf liedjes. Yellow Ledbetter blijkt de definitieve afsluiter van de avond. McCready mag nog een laatste keer laten horen dat hij erg goed naar Hendrix geluisterd heeft en qua geluid indrukwekkend dicht bij deze gitaarlegende in de buurt komt. Vedder doet eerder op de avond de vage belofte dit keer sneller naar ons land terug te keren ‘misschien al over anderhalf jaar’ en voegt daar half mompelend ‘of misschien al over een dag of tien’ aan toe. Dat is met het oog op het gapende gat in het Lowlands-programma koren op de molen van de geruchtenmachine. Zou Pearl Jam die veelbesproken ‘verrassingsact’ zijn? Aangezien de band volgens het tourschema dan in Toronto, Chicago of ergens daar tussenin moet zitten, lijkt dit nogal onwaarschijnlijk. Maar ach, al duurt het drie jaar voor de Amerikanen weer terugkeren, het zou het wachten in ieder geval meer dan waard zijn. (nu.nl)
Concertreview Pearl Jam (Ahoy - Rotterdam)
Na een degelijke openingsact van Gomez bouwt de spanning zich op als tijdens de laatste soundcheck een Gibson het publiek waarschuwt met een krachtige brul. Het wachten is op Pearl Jam! Het publiek wordt ongeduldiger, maar het wachten wordt beloond als de band ten tonele verschijnt. Het is een bijzonder concert. De eerste van vier optredens hier in Europa. En pas het derde optreden voor Eddie Vedder in meer dan een jaar tijd. Maar zichtbaar of hoorbaar wordt dat nergens. De stemming zit er van het begin af aan goed in. Is het publiek zo makkelijk of is de band zo goed? In september komt het negende studioalbum Backspacer in Nederland uit. Natuurlijk brengen ze ter promotie ook hun nieuwe single The Fixer ten gehore. Pearl Jam is back! Dit nummer een goede smaakmaker. Met Even Flow laat Mike McCready horen dat hij niet onder doet voor Clapton, Hendrix of Page als hij zijn trouwe gitaar laat zwoegen voor een prachtige solo. Tussendoor danst Vedder enthousiast rond of drinkt uit zijn fles wijn. De aandacht wordt verder vastgehouden met goede uitvoeringen van nummers als Brother. Pearl Jam geniet zichtbaar van Ahoy en Ahoy geniet van Pearl Jam. Wat een wisselwerking! Nummers als Why Go, Black en Alive worden niet alleen door Vedder maar door heel Ahoy samen gezongen: het publiek kent zijn klassiekers. Met klassiekers weet Pearl Jam wel raad. Dit blijkt ook uit covers van The Beatlesí Youíve Got To Hide Your Love Away en The Whoís Love Reign Oíer Me. De avond eindigt met Yellow Ledbetter waarin McCready dan nog ÈÈn keer met een die indrukwekkende, warme Hendrixstijl laat horen hoe een gitaar moet klinken. Tot slot het antwoord op mijn eerdere vraag: is het publiek zo makkelijk of de band zo goed? De band is zo goed: hell yeah!!! (kinkfm)
Groots concert Pearl Jam in Ahoy Rotterdam
14 augustus 2009
Pearl Jam trad donderdagavond op in een volgepakt Ahoy. De band uit Seattle bestaat al bijna twintig jaar, maar liet in Rotterdam zien de houdbaarheidsdatum nog lang niet te zijn genaderd. De Amerikanen trakteerden het publiek op een meer dan twee uur durende indrukwekkende show. “Blij om hier weer te zijn”, is het eerste dat zanger Eddie Vedder donderdagavond het publiek in Ahoy het publiek toevertrouwt. Na zestien jaar is hij met zijn band terug in Ahoy. In 1993, drie jaar na de oprichting, gaf Pearl Jam ook al twee avonden acte de présence in de Rotterdamse evenementenhal. Toen was Vedder 28 jaar oud, inmiddels is hij -net als zijn bandleden- de veertig ruim gepasseerd. Nee, de zanger laat zich niet meer van meters hoog in het publiek vallen, zoals in 1992 op Pinkpop. En ook de andere muzikanten laten echte uitspattingen achterwege. Maar wie denkt dat de sleet erop zit bij de Amerikanen, heeft het mis. Vanaf het eerste nummer, ‘Elderly woman behind a counter in a small town’, heeft Pearl Jam Rotterdam stevig in de houdgreep. De grungedinosaurus is in topvorm. Stevige publieksfavorieten als ‘Animal’, ‘Why go’ en ‘Even flow’ worden afgewisseld met meer ingetogen nummers als ‘Nothingman’ en ‘Wishlist’ (zeer fraai uitgevoerd). Natuurlijk is er ook nieuw materiaal. In september komt ‘Backspacer’ uit: alweer het negende studioalbum van de band. Single ‘The Fixer’ en het snelle ‘Got some’, een nummer dat zelfs wat verre wave-invloeden herbergt, maken duidelijk dat Pearl Jam weer een iets melodieuzere richting inslaat. Tijdens de klassiekers ‘Black’ en ‘Alive’, beide van debuutalbum Ten (1991), gaan de mobieltjes massaal de lucht in. Pearl Jam, dat dit jaar maar vier Europese steden aandoet, heeft er zin in en straalt dat uit. Vedder danst soms zelfs over het podium, terwijl gitaarvirtuoos Mike McCready er naar lieve lust op los soleert.De band speelt al bijna anderhalf uur als Vedder zegt dat ‘er nog helemaal geen reden is om er mee op te houden’. De Amerikanen pakken uit met nog twee blokken met toegiften, waarin ook de covers ‘You’ve got to hide your love away’ (The Beatles) en ‘Love reign o’er me’ (The Who) worden gespeeld. Tijdens het allerlaatste nummer, ‘Yellow ledbetter’, gaan de lichten van Ahoy al aan. Dan is mooi te zien dat op de tribunes niemand op zijn stoeltje is blijven zitten. Iedereen staat en deint mee op de laatste klanken van een indrukwekkende avond. (Trouw, Novum).
PEARL JAM FIXT HET!
[concert review Pearl Jam Sportspaleis
Ahoy’ Rotterdam 13 augustus 2009]
Om de nieuwe cd Backspacer (release 20/09/09) te promoten doet Pearl Jam deze zomer slechts vier Europese steden aan, waaronder dus Rotterdam. En Ahoy’ bleek een uitstekende locatie voor het 15e optreden in Nederland van de succesvolle grungeband uit begin jaren ‘90. Als er één zaal in Nederland is waar een combinatie van 8.000 toeschouwers en intimiteit mogelijk is dan is het Ahoy’ wel. En intiem wilde Pearl Jam het houden gezien de sobere podiumpresentatie en het ontbreken van videoschermen. De sobere setting werd technisch ondersteund door een uitgekiende lichtshow en de allerbeste geluidsapparatuur. Natuurlijk het rauwe grunge-imago is er nog wel maar Pearl Jam is in alle opzichten volwassener geworden. De edgy gitaar riffs van Stone Gossard en de zompende bass van Jeff Ament bezorgen je live nog steeds kippenvel, maar de wilde haren zijn verdwenen en de bokkesprongen zijn minder in getal. Eddie Vedder haalt geen vreemde capriolen meer uit op het podium en de driekwartbroek heeft plaats gemaakt voor robuuste jeans met rechte snit. Maar hij kan met zijn onmiskenbare stem nog wel ouderwets schreeuwen. Ondertussen mompelt hij de liedjes bijna onverstaanbaar aan elkaar soms gelardeerd met een nietszeggend verhaaltje of juist stekende opmerkingen. Zo verontschuldigde Vedder zich in de show op cynische wijze voor zijn Texaanse accent, maar dit leek meer een trapje na naar voormalig president George W. Bush. De wereldleider die door zoveel rockartiesten (o.a. Neil Young en Bruce Springsteen) werd bekritiseerd voor zijn (wan)beleid en een boosheid opwekte die ook de oude Pearl Jam-spirit weer deed herleven. De albums Riot Act (2002) en Pearl Jam (2008) waren daar destijds het resultaat van. En hopelijk straks dus ook het album Backspacer. De songs “The Fixer” en “Got Some” beloven in de live uitvoering in ieder geval veel goeds. Oude juwelen zoals ondermeer de rockers “Why Go” en “Dissident” werden nog eens afgestoft en op glanzende wijze ten gehore gebracht. In “Even Flow” gaf Mike McCready een gitaarsolo die de huid deden schroeien en het hart liet smelten. Matt Cameron voegde een knetterende drumsolo toe. Was afgelopen maandag in het Londense Shepherd’s Bush Empire het gastoptreden van Ronnie Wood nog dé verrassing van de avond, wij werden getrakteerd op prachtige uitvoeringen van de ballads “Wishlist” en “Black” waarvan de laatste massaal vocaal werd ondersteund door het enthousiaste publiek. Het sing-a-long gehalte was ook hoog bij “Betterman” dat ons kippenvel bezorgden en de band kreeg zo’n enorme staande ovatie dat zelfs Eddie Vedder zichtbaar onder de indruk was. “Alive” deed de oude gruge tijden weer helemaal herleven. De tweede encore begon met een akoestische versie van “You’ve Got to Hide Your Love Away” van The Beatles dat Vedder in 2001 voor de soundtrack van de film I Am Sam opnam. De elektrische storm kwam weer op een hoogtepunt met “Do The Evolution” en “The Real Me". “Rockin’ In The Free World” werd geschrapt (zo bleek na een blik op de originele setlist) maar we kregen een waardige afsluiter. “Yellow Ledbetter” werd gespeeld met de zaallichten vol aan, confronterend en verzoenend. De song werd geschreven tijdens de eerste Golf Oorlog toen Papa Bush - zoals Eddie hem noemt - nog president van de U.S.A. was. Zittend op de geluidsmonitor stak hij een peuk op, inhaleerde diep en verzoende zich voor vandaag met het publiek, “I don’t know whether I’m a boxer or the bag”. Een welverdiend en oorverdovend applaus viel de band ten deel. Grunge leeft, maar heet nu gewoon Pearl Jam. [Vdh Online]
Hier staat de grungerockgeneratie.
13 augustus 2009, Ahoy, Rotterdam
In een voorbeschouwing op het optreden in Ahoy stelde collega Sander Schoemaker al de vraag hoe het al die jaren na Ten zou zijn met deze jeugdliefde van velen. Wel, sommige kalverliefdes verdwijnen duidelijk nooit helemaal. Wie goed zijn blik laat gaan door de stampvolle Rotterdamse evenementenhal zal moeten concluderen dat wat hier staat in grote lijnen de inmiddels volwassen geworden grungerockgeneratie van toen is. Het is een beetje als met de Rolling Stones: de fans van een band groeien mee, worden ouder samen met hun idolen. En dus zie je her en der de beginnende rimpels, de eerste grijze haartjes en stilaan terugtrekkende haargrenzen. Het is eigenlijk ook wel een zalig gevoel. Concerten bezoeken houdt niet op met het verstrijken van je jeugdjaren. Als er één ding is dat de zaal verenigt, dan is het de drang vanavond opnieuw in extase gebracht te worden door deze rockers. Er broeit namelijk iets in de zaal. Een heimelijk verlangen naar die overheerlijke knallers. Ook natuurlijk omdat Pearl Jam aan de vooravond staat van de release van een nieuwe plaat, Backspacer. Maar die speelt niet de hoofdrol vanavond. Eddie Vedder en de zijnen geven volgend op de mooie, ingetogen opener 'Elderly Woman behind the Counter in a Small Town' namelijk simpelweg een prachtige dwarsdoorsnede weg uit hun hele oeuvre. Ogenschijnlijk zonder spanning, en vooral prima op elkaar ingespeeld. Knap, als je bedenkt dat dit pas de derde show van de mannen uit Seattle is dit jaar. Vedder loopt tussen de zangpartijen wat rond, zet een fles wijn aan zijn hoofd en babbelt wat met het publiek. Ook stergitarist Mike McCready laat zich goed gelden met armgebaren, sublieme solo's en een typerende glimlach op zijn gezicht. Terecht, want alles loopt gesmeerd. Meer dan dat zelfs. Pearl Jam geeft een enerverende show weg van maar liefst 28 nummers in een meer dan twee uur durende set, inclusief prachtige covers van The Beatles' 'You've Got To Hide Your Love Away' en The Who's 'Love Reign O'er Me' en 'The Real Me'. Maar die pracht van andermans nummers ten spijt, er gaat echt niets boven opnieuw betoverd raken door eigen parels als het luidkeels meegeschreeuwde ultieme gebrokenhartennummer 'Black', het heerlijke 'Dissident' of het magistrale 'Better Man'. En wanneer het licht (nadat tijdens de laatste toegift Vedder al aangeeft het hele publiek te willen kunnen zien) definitief aangeknipt wordt, keert een generatie schor doch voldaan huiswaarts. (kindamuzik)
Uit volle borst meezingen in Ahoy
Zeventien jaar geleden was het de groep Pearl Jam uit het Amerikaanse Seattle die in de slipstream van Nirvana de grungerock bij het grote publiek bracht. Nirvana had weliswaar de betere liedjes en de werkelijke weerbarstigheid, maar Pearl Jam was publieksvriendelijker en stabieler - beide eigenschappen vooral verenigd in zanger Eddie Vedder. Dat is de reden dat Pearl Jam anno 2009 nog altijd stadions weet te vullen, al stonden ze donderdag in een voor hun doen bescheiden arena: een tot de nok toe gevuld Ahoy'. Een echte 'grunge'-band is Pearl Jam nooit geweest. Net zomin als op de punkgolf meesurfende rockers als Elvis Costello of Willy DeVille 'punk' waren. Pearl Jam-oprichters Jeff Ament en Stone Gossard - nog altijd van de partij - speelden zelfs al een jaar of zes in allerlei bands samen toen ze met onder meer zanger Vedder de groep oprichtten die met de eerste single Alive gelijk een wereldhit scoorde. Maar in feite was dat gewoon Amerikaanse 'classic rock'. En dat is het nog steeds. Dat wordt onmiddellijk duidelijk als je ze na acht studio-albums en talloze concerten weer eens in Ahoy' terugziet. Met het debuutalbum Ten uit 1991 kon de groep muzikaal nog alle kanten uit. Maar in feite hebben ze zich sindsdien nauwelijks artistiek ontwikkeld - niet zoals bijvoorbeeld Radiohead of REM dat hebben gedaan. Er wordt in Rotterdam binnen een vast omlijnd idioom degelijk, maar ook wat log gemusiceerd. De enige met werkelijk appeal en présence op het podium is Eddie Vedder. Verrassen doet de groep niet in Rotterdam, maar men houdt de sfeer fris met een compleet andere 'setlist' dan bij de eerdere twee concerten van deze korte tournee. En men bedient het publiek door slechts twee nummers - waaronder de al bekende nieuwe single The Fixer - van het binnenkort te verschijnen album Backspacer te spelen. Die kunnen immers nog niet meegezongen worden. En meezingen is belangrijk bij Pearl Jam. Het publiek gaat uit volle borst, bij de favorieten van het debuutalbum, zoals Why go en Even flow, maar ook bij andere favorieten als Better man. Over een maand of wat, als Backspacer ongetwijfeld hoog in de hitlijsten staat, komt Pearl Jam vast terug in Gelredome of een vergelijkbare community singing tempel. Nu hadden de trouwste fans een mooie avond in Ahoy' en hebben de meer reguliere rockliefhebbers die er niet bij waren eigenlijk weinig gemist. (PETER BRUYN)