3fm 15 juli a.s. Pearl Jam

[Quint]

Ik erger mij met name aan mensen die het verschil tussen ergeren en irriteren niet kennen. Dat irriteert mij mateloos...

Maar goed, back on topic. De realiteit is dat voor veel mensen een band over het algemeen bestaat uit een of twee "gezichten". De rest van de band is voor de niet-fans niet interessant genoeg. Met Eddie heeft PJ een zeer charismatische frontman en in die zin is het dus niet zo gek dat het "reguliere publiek" het met name over hem heeft.

Daarnaast is het inderdaad ook niet zo gek dat datzelfde publiek het toch altijd maar weer over Ten heeft. Of jij nou dezelfde mening bent toegedaan of niet, gebaseerd op verkoopcijfers en airplay is dat toch de periode geweest waarbij de band het populairst was bij het grote publiek. En het grote publiek is (heel vervelend) kritisch, lui en conservatief tegelijk; ze kijken niet verder dan hun neus lang is, willen dat elke nieuwe plaat lijkt op de vorige, maar tegelijkertijd mag de plaat ook niet een kopie zijn van die vorige, want dan wordt de band verweten niet langer creatief te zijn. Als je dan als band "vreemde platen" gaat maken, dan keert het grote publiek zich van je af.

Tot slot heeft ons favoriete bandje zichzelf in commercieel opzicht destijds natuurlijk ook in eigen voet geschoten door geen clips meer te maken, ticketmaster te boycotten en weinig interviews te geven. Ik kan mij niet geheel aan de indruk onttrekken dat het mede hierdoor onder de radar is verdwenen bij het grote publiek en vaak geldt dan "uit het oog, uit het hart". De enige reden om dan vervolgens nog naar optredens te komen is voor die mensen om (uit nostalgische overwegingen) Alive en Black nog eens te horen.

Bekijk het op deze manier: Als The Eagles in NL spelen, komt het merendeel van het "klootjesvolk" toch ook alleen maar voor (godbetere) Hotel California, terwijl ze toch echt wel wat meer gedaan hebben. Het is de tragiek van elke band die maar een of twee grote hits heeft gehad.

Je kunt je ergeren wat je wil, maar in mijn optiek is dat verspilde moeite. Geniet gewoon van de zaken die je door de band voorgeschoteld krijgt en trek je niks aan van wat anderen van een concert hopen/vinden/willen. Dat maakt het leven een stuk makkelijker.

[ottie]

Ik denk eigenlijk dat PJ blijer is met de status die ze nu hebben dan met de status die ze hadden begin jaren 90. Ik denk dat ze er ook alles aan gedaan hebben om die status zo te krijgen.

Wat mij juist altijd opvalt is dat de mensen die naar een PJ concert zijn geweest en alleen de oudere albums kennen juist zo onder de indruk waren van al het andere materiaal en verbaasd waren dat het hele concert "eigenlijk" wel heel goed was.

[VVVS]

Ik erger mij met name aan mensen die het verschil tussen ergeren en irriteren niet kennen. Dat irriteert mij mateloos...

Maar goed, back on topic. De realiteit is dat voor veel mensen een band over het algemeen bestaat uit een of twee "gezichten". De rest van de band is voor de niet-fans niet interessant genoeg. Met Eddie heeft PJ een zeer charismatische frontman en in die zin is het dus niet zo gek dat het "reguliere publiek" het met name over hem heeft.

Daarnaast is het inderdaad ook niet zo gek dat datzelfde publiek het toch altijd maar weer over Ten heeft. Of jij nou dezelfde mening bent toegedaan of niet, gebaseerd op verkoopcijfers en airplay is dat toch de periode geweest waarbij de band het populairst was bij het grote publiek. En het grote publiek is (heel vervelend) kritisch, lui en conservatief tegelijk; ze kijken niet verder dan hun neus lang is, willen dat elke nieuwe plaat lijkt op de vorige, maar tegelijkertijd mag de plaat ook niet een kopie zijn van die vorige, want dan wordt de band verweten niet langer creatief te zijn. Als je dan als band "vreemde platen" gaat maken, dan keert het grote publiek zich van je af.

Tot slot heeft ons favoriete bandje zichzelf in commercieel opzicht destijds natuurlijk ook in eigen voet geschoten door geen clips meer te maken, ticketmaster te boycotten en weinig interviews te geven. Ik kan mij niet geheel aan de indruk onttrekken dat het mede hierdoor onder de radar is verdwenen bij het grote publiek en vaak geldt dan "uit het oog, uit het hart". De enige reden om dan vervolgens nog naar optredens te komen is voor die mensen om (uit nostalgische overwegingen) Alive en Black nog eens te horen.

Bekijk het op deze manier: Als The Eagles in NL spelen, komt het merendeel van het "klootjesvolk" toch ook alleen maar voor (godbetere) Hotel California, terwijl ze toch echt wel wat meer gedaan hebben. Het is de tragiek van elke band die maar een of twee grote hits heeft gehad.

Je kunt je ergeren wat je wil, maar in mijn optiek is dat verspilde moeite. Geniet gewoon van de zaken die je door de band voorgeschoteld krijgt en trek je niks aan van wat anderen van een concert hopen/vinden/willen. Dat maakt het leven een stuk makkelijker.

Oh, begrijp me niet verkeerd hoor. Ik geniet zelf optimaal van concerten en wat de rest vindt moeten ze lekker zelf weten, maar het ging mij om de interviews tijdens het concert. Je mag toch aannemen dat iemand die notabene voor de radio werkt zich wel wat verdiept in een band, en niet vraagt of iemand z'n kistjes nog heeft staan van 10 jaar terug? Met de vraagstelling ging het ook alleen maar over Pearl Jam 10 jaar terug en over vroeger. In mijn ogen zat de interviewster te veel met het verleden.. En ach, binnenkort de hele bootleg thuis, daar zitten de interviews niet in .